maandag 30 maart 2009
Dag 50. Maandag 30 maart.
Vrolijkheid alom, het is de laatste week voor de paasvakantie! In de staff meeting worden we uitvoerig bedankt voor onze hulp aan de fashion show, terwijl ook alle toetsenresulaten ingegeven worden. Hier moeten leerlingen 30 % halen om erdoor te zijn.. en toch zijn er veel leerlingen die niet slagen... Op de examens die wij verbeterden was 2/40 geen uitzondering.
Vandaag geen groote saal maar een general knowledge test, elke leraar moest enkele vragen opstellen en die werden dan door alle leerlingen opgelost. Helaas wist de helft nog steeds niet dat Brussel de hoofdstad van Belgie is. Toch was het heel erg plezant.
Deze week is de sfeer ook heel erg uitgelaten op school , iedereen wil hier vakantie en liefst zo nel mogelijk. We ondervinden dan ook dat het heel moeilijk is om de leerlingen rustig te houden in de lessen. Dan maar afwisselen met spelletjes en raadsels, we zijn ondertussen ook al heel de dag bezig om spellen te bedenken.
We helpen ook de easter service voor te bereiden. Donderdag moeten we om 5.30 opstaan om een of andere literaire/muzikale/... ochtend bij te wonen, Steven zal er ook een pianostuk spelen.
We hebben ook al gemerkt hoe de leraars van morgen hier opgeleid worden. Vorige week ging er normaal een stagiair komen van UCT(University of Cape Town) maar die is niet komen opdagen... Sinds vorige week hebben ze nog steeds niet van hem gehoord. Het zou in Belgie geen waar zijn alleszinds.
We zijn ook druk afspraken aan het maken voor volgend trimester, de maandag en dinsdag zullen we nog steeds naar Groote Schuur gaan maar de andere dagen gaan we naar townshipschools en naar de universiteit. We plannen heel goed welke scholen we bezoeken, veiligheid gaat nog steeds voor.
Dag 47-48-49. Vrijdag 27, zaterdag 28 en zondag 29 maart.
Na wat rust na het avontuur van donderdag waren we blij dat het weekend voor de deur stond. We hebben eerst een evaluatie gesprek met de onderdirecteur, zo zien we hoe we al gepresteerd hebben het voorbije semester. Ze blijken hier heel tevreden te zijn over ons, jupla!
’s Middags helpen we alles klaar te zetten voor de jaarlijkse fashion show van de school. Dit is een groot project dat amper in een maand tijd volledig uitgewerkt wordt. De leerlingen steken een hele show in elkaar met wat dansacts, muziekacts enz... allemaal heel erg prettig, ware het niet dat er 1000 man verwacht werd en wij security moesten zijn. Gelukkig hadden ze ook een firma ingehuurd (jah het blijft hier Zuid-Afrika he) dus zij mochten iedereen fouilleren. Wij namen de parking voor onze rekening en hoefden slechts eenmaal in te grijpen.
Erna gingen we nog met de leraars de goede afloop gaan vieren in een bruine kroeg, ideaal om de band te versterken.
De volgende ochtend gaan we naar het aquarium ‘the two oceans’ in Kaapstad. We weten niet waaraan we ons moeten verwachten en hebben er dus wel zin in. We kijken eerst nog naar een vrolijke bende studenten die in een parade door de stad wandelen. Nogal carnavalesk maar heel erg plezant.
Daarna wandelen we bijna alleen in de stad, om de een of andere ongekende reden is er geen enkele auto. We krijgen bijna zin om te koprollen op de 6vaks-banen maar doen het toch niet, we zijn blijkbaar toch nog wat moe van gisteren...
Onderweg passeren we heel veel bedelaars (zoals overal hier trouwens) , we kunnen ook echt niet voorbijgaan zonder iets te geven, zelfs de laatste slok uit je blik frisdrank maakt ze al dolgelukkig... Als je je al onwennig voelt in de metro in Brussel moet je eens denken hoe je je hier soms voelt. Het is een mengeling van schaamte, spijt, hulpeloosheid, onrechtvaardigheid, .... en na 7 weken hier kunnen we je zeggen dat je er absoluut niet aan gewoon wordt.
Zondag waren we uitgenodigd door de moeder van een leerlinge haar verjaardag te vieren. Toen we aankwamen was ons duidelijk hoe hier gefeest wordt. De hele straat en familie was uitgenodigd om heerlijk te braaien en potjiekos te eten in de tuin. De hele middag bleef er maar volk toestromen terwijl wij meer eten dan gewild kregen. De gastvrijheid die je bij de coloured en de zwarten hier krijgt is ongekend, ze zien je gewoon als deel van de familie.
Na wat rust na het avontuur van donderdag waren we blij dat het weekend voor de deur stond. We hebben eerst een evaluatie gesprek met de onderdirecteur, zo zien we hoe we al gepresteerd hebben het voorbije semester. Ze blijken hier heel tevreden te zijn over ons, jupla!
’s Middags helpen we alles klaar te zetten voor de jaarlijkse fashion show van de school. Dit is een groot project dat amper in een maand tijd volledig uitgewerkt wordt. De leerlingen steken een hele show in elkaar met wat dansacts, muziekacts enz... allemaal heel erg prettig, ware het niet dat er 1000 man verwacht werd en wij security moesten zijn. Gelukkig hadden ze ook een firma ingehuurd (jah het blijft hier Zuid-Afrika he) dus zij mochten iedereen fouilleren. Wij namen de parking voor onze rekening en hoefden slechts eenmaal in te grijpen.
Erna gingen we nog met de leraars de goede afloop gaan vieren in een bruine kroeg, ideaal om de band te versterken.
De volgende ochtend gaan we naar het aquarium ‘the two oceans’ in Kaapstad. We weten niet waaraan we ons moeten verwachten en hebben er dus wel zin in. We kijken eerst nog naar een vrolijke bende studenten die in een parade door de stad wandelen. Nogal carnavalesk maar heel erg plezant.
Daarna wandelen we bijna alleen in de stad, om de een of andere ongekende reden is er geen enkele auto. We krijgen bijna zin om te koprollen op de 6vaks-banen maar doen het toch niet, we zijn blijkbaar toch nog wat moe van gisteren...
Onderweg passeren we heel veel bedelaars (zoals overal hier trouwens) , we kunnen ook echt niet voorbijgaan zonder iets te geven, zelfs de laatste slok uit je blik frisdrank maakt ze al dolgelukkig... Als je je al onwennig voelt in de metro in Brussel moet je eens denken hoe je je hier soms voelt. Het is een mengeling van schaamte, spijt, hulpeloosheid, onrechtvaardigheid, .... en na 7 weken hier kunnen we je zeggen dat je er absoluut niet aan gewoon wordt.
Zondag waren we uitgenodigd door de moeder van een leerlinge haar verjaardag te vieren. Toen we aankwamen was ons duidelijk hoe hier gefeest wordt. De hele straat en familie was uitgenodigd om heerlijk te braaien en potjiekos te eten in de tuin. De hele middag bleef er maar volk toestromen terwijl wij meer eten dan gewild kregen. De gastvrijheid die je bij de coloured en de zwarten hier krijgt is ongekend, ze zien je gewoon als deel van de familie.
zaterdag 28 maart 2009
Dag 46. Donderdag 27 maart. Paniek op de berg
De dag begon goed met enkele lessen. Na het vierde lesuur vroeg de leraar aardrijkskunde ons om een groep leerlingen te begeleiden op hun veldtrip naar de top van Lion’s head. Omdat we hem al eerder beklommen hebben zien we dat wel zitten, we trekken onze wandelschoenen aan en vertrekken.
Na een tocht van een klein uur bereiken we de top, we kijken wat rond en beginnen aan de afdaling. De leerkracht wandelt vooraan terwijl wij de trage stappers begeleiden. Op het gevaarlijkste punt van de afdaling gebeurt iets wat we hopelijk nooit meer zullen tegenkomen. Een van onze leerlingen, Aloise, valt van een 3 meter hoge rots, recht op haar rug. We snellen naar beneden (zonder onszelf in onveiligheid te brengen) en krijgen haar weer bij bewustzijn, blijkbaar kan ze amper bewegen en heeft ze verschrikkelijk veel zeer in haar rug en nek. We roepen enkele wandelaars en bellen het noodnummer. Het rescue team stelt een noodplan op en vertelt ons dat een helikopter onderweg is. Na meer dan een uur op dat kleine platform met dat meisje, met onder je een diepe afgrond, horen we eindelijk het geluid van de helikopter. Ze droppen een dokter en een reddingswerker op de berg en die leggen samen met ons het meisje op een brancard. Wat later vliegen ze weg en brengen het meisje in veiligheid. Wij dalen af en gaan samen met de directeur op zoek naar haar in maar liefst drie ziekenhuizen.. als we beseffen dat we haar waarschijnlijk niet zullen vinden (die ziekenhuizen hier he...)gaan we terug naar school. Daar worden we als helden onthaald, best raar allemaal... Wij waren gewoon verschrikkelijk moe van de inspanning en wilden gewoon slapen, helaas moesten we ’s avonds nog een cricket match spelen tegen de leerlingen en moesten we nog helpen op nog een geldwervingsactie.
De volgende ochtend worden we wakker en zien we het verhaal in de krant op de voorpagina! Dat hebben we dan ook weer meegemaakt he... Het leek allemaal recht uit een film te komen, heel erg raar. Gelukkig hebben we vandaag vernomen dat het goed gaat met het meisje. De school is nu ook heel trots op ons, het artikel hangt in de leraarskamer en we worden overal bedankt, toch zijn we heel erg blij dat het over is.
De dag begon goed met enkele lessen. Na het vierde lesuur vroeg de leraar aardrijkskunde ons om een groep leerlingen te begeleiden op hun veldtrip naar de top van Lion’s head. Omdat we hem al eerder beklommen hebben zien we dat wel zitten, we trekken onze wandelschoenen aan en vertrekken.
Na een tocht van een klein uur bereiken we de top, we kijken wat rond en beginnen aan de afdaling. De leerkracht wandelt vooraan terwijl wij de trage stappers begeleiden. Op het gevaarlijkste punt van de afdaling gebeurt iets wat we hopelijk nooit meer zullen tegenkomen. Een van onze leerlingen, Aloise, valt van een 3 meter hoge rots, recht op haar rug. We snellen naar beneden (zonder onszelf in onveiligheid te brengen) en krijgen haar weer bij bewustzijn, blijkbaar kan ze amper bewegen en heeft ze verschrikkelijk veel zeer in haar rug en nek. We roepen enkele wandelaars en bellen het noodnummer. Het rescue team stelt een noodplan op en vertelt ons dat een helikopter onderweg is. Na meer dan een uur op dat kleine platform met dat meisje, met onder je een diepe afgrond, horen we eindelijk het geluid van de helikopter. Ze droppen een dokter en een reddingswerker op de berg en die leggen samen met ons het meisje op een brancard. Wat later vliegen ze weg en brengen het meisje in veiligheid. Wij dalen af en gaan samen met de directeur op zoek naar haar in maar liefst drie ziekenhuizen.. als we beseffen dat we haar waarschijnlijk niet zullen vinden (die ziekenhuizen hier he...)gaan we terug naar school. Daar worden we als helden onthaald, best raar allemaal... Wij waren gewoon verschrikkelijk moe van de inspanning en wilden gewoon slapen, helaas moesten we ’s avonds nog een cricket match spelen tegen de leerlingen en moesten we nog helpen op nog een geldwervingsactie.
De volgende ochtend worden we wakker en zien we het verhaal in de krant op de voorpagina! Dat hebben we dan ook weer meegemaakt he... Het leek allemaal recht uit een film te komen, heel erg raar. Gelukkig hebben we vandaag vernomen dat het goed gaat met het meisje. De school is nu ook heel trots op ons, het artikel hangt in de leraarskamer en we worden overal bedankt, toch zijn we heel erg blij dat het over is.
woensdag 25 maart 2009
Dag 40, 41 : Vrij 21 en Zat 22 maart
We eindigen de schoolweek met wat meer drukte dan anders. Omdat de school heel dicht bij het Cricket stadium gelegen is en het een mooi grasveld heeft wordt dit dan elke keer herschapen tot een parking. Alle leraars en ook enkele leerlingen worden opgeroepen om in hun vrije uren de parking te regelen, wij dus ook. Het is een leuke afwisseling tussen de lessen door, wat in het zonnetje auto’s helpen parkeren en zo de school helpen.
Daarna doen we voor de verandering weer de vrijdagmiddag detention en dan rusten we thuis nog even uit. We besluiten om ’s avonds een glas te gaan drinken met de Hollandse meisjes die hier in een andere school lesgeven. Eerst mogen we niet binnen (paspoort zever) maar met wat Frans praten tegen de Congolese security geraken we zo binnen, we krijgen zowaar een vip behandeling...
De volgende ochtend is het hier een feestdag : human rights day. Het lijkt ons dus de ideale gelenheid om robbeneiland te bezoeken...(waar o.a. Mandela jaren gevangengehouden werd.) Ware het niet dat alles volzet was voor die dag. Dan maar gezellig kuieren tussen de vele kraampjes en genieten van de optredens in de parken. We besluiten een fikse wandeling te maken door de stad, naar het waterfront, dan voorbij het nieuwe voetbalstadium richting Clifton beach. Dit blijkt hier het monaco van Kaapstad te zien met meer monokini’s dan je zelfs in Bredene zou kunnen zien.. We spelen de stille getuige op dit ‘adembenemend’ strand en gaan dan maar naar huis.
Dag 42; Zondag 23 maart. Mangare mangare
Na de mis neemt Fr Rohan ons mee naar Spiers, een typisch Afrikaans restaurant dicht bij Stellenbosch. We bezoeken eerst nog een rehabilitaie centrum voor Cheetah’s en nestelen ons dan maar aan onze tafel. In een grote tent omgeven door wijngaarden en prachtige bebossing eten we allemaal typisch Afrikaanse gerechten. We weten even niet meer of we eten om te leven of leven om te eten.. Achja, een mens krijgt honger van al dat lesgeven in de week. Ondertussen genieten we van wat Afrikaans spectakel, ietwat toeristisch maar helemaal niet storend. We zijn in aangenaam gezelschap met Fr Rohan en Ashlee en blijven dus maar tafelen.
Na drie uur tafelen rollen we onszelf uit het restaurant en rijden naar Stellenbosch. Een prachtige rit door de wijnstreek brengt ons in de studentenstad van Zuid-Afrika. Vergelijk het gerust met Gent, maar dan natuurlijk in een natuur waar geen woorden voor zijn.. We bezoeken wat vrienden van Rohan en rijden dan naar huis. Thuis regelen we nog wat zaken voor het kamp van morgen en dan gaan we slapen.
We moeten trouwens ook nog melden dat we de laatste drie weken in Mitchell’s plain zullen verblijven, een coloured township waar we totnogtoe enkel de zondag heengingen voor de mis. We zullen er verblijven bij supervriendelijke mensen die maar wat graag voor ons zullen zorgen. Van onveiligheid geen spraken aangezien de hele gemeenschap hier voor ons zal zorgen, zo blijkt!
Dag 43. Maandag 24 maart – Sssssssnakes.
Vanochtend staan we gepakt en gezakt aan de schoolpoort om samen met onze troep leerlingen op kamp te gaan. Iedereen is wildenthousiast (en dat wil al heel wat zeggen) en als de bussen er zijn kunnen we vertrekken. Gezellig volgepropt rijden we naar Soetwater waar ons kamphuis gelegen is. We hebben alvast geen ipod nodig op de bus, onze leerlingen trakteren ons op wat liederen en dansjes. De buschauffeur weet even weinig als ons waar we naartoe moeten maar we geraken er uiteindelijk wel.
Als we aankomen is ons duidelijk in welk paradijs we drie dagen zullen verblijven. Het kamphuis ligt gewoon aan het (witte!)strand en aan de andere kant liggen prachtige bergen. We wagen het erop en springen in de zee.. 2 seconden later staan we weer aan land;de Atlantische Oceaan blijkt veel kouder dan de Indische! Overal vliegen vreemde vogels rond, te veel soorten om op te noemen. Blijkbaar krioelt het hier van de slangen (de heuvel naast het kamphuis heet dan ook slangkop), we krijgen een aantal tips voor als we er een zouden tegenkomen; niet van de paden afgaan, een stok meenemen en stilstaan als je er een tegenkomt. We zijn niet zo’n gigantische fan van cobra’s en mamba’s dus we besluiten wijselijk de tips op te volgen.
We worden er opgewacht door de gidsen, 3 natuurmensen zoals je er maar zelden tegenkomt, en helpen de leerlingen uitpakken. 120 Leerlingen hun kamer laten opzoeken duurt wel even dus iets meer dan een uur later gaan we naar het strand. We kregen een fikse natuurwandeling op ons bord en spelen wat spellen op het strand. Dikke bertha en chinees voetbal was echt chinees voor hen maar eens ze het begrepen was het echt hilarisch!
’s Middags kregen we een uitleg over slangen, heel interessant, blijkbaar heb je in de Kaap meer dan 14 verschillende slangensoorten (terwijl je in Europa maar drie soorten vindt).
We sluiten de dag af met een avondwandeling in de duinen en genieten van de sterrenhemel. Beiden staan we verbluft te kijken naar de spetterende hemel, zo een duidelijke sterrenhemel hebben we nog nooit gezien. En het is hier stil, misschien zelfs stiller dan we het ooit al meegemaakt hebben. Samen met de leerlingen houden we halt op de top en worden we er allemaal even stil van.
Dag 44. Dinsdag 25 maart. Potjiekos
Van een korte nacht gesproken... een eerste nacht op kamp is hetzelfde als in Belgie. We hebben bijna geen oog dicht gedaan en als we dan net in slaap vallen besluiten de meisjes om te douchen om 5uur ’s ochtends. Gelukkig kunnen we teren op wat KSA/KSJ ervaring om ze allemaal wat in het gareel te houden want ze zijn gewoon met te veel.
Het kamp heeft iets van een retraite in Belgie, we wisselen actieve delen met rustige delen af. Zo gaan we op avonturentocht, doen we een rotsenstudie en geven we ze ook wat groepsopdrachten. De sfeer zit er al goed in! We vragen ons af hoe vaak sommige van deze leerlingen de kans krijgen om gewoon te genieten en dom te doen met hun vrienden... , daarom vinden we dit kamp heel erg waardevol.
Rond 17uur beginnen ze een wedstrijdje potjiekos koken: een oertypisch Zuid-Afrikaans gerecht. Men neme een zware pot, men steke hem op een vuur op het strand, men vult hem met kip en groenten en men late het rustig koken. We hebben onszelf omgedoopt tot jury en proeven elke pot, heerlijk!!
Na het kokkerellen krijgen ze 45 minuten om een show in elkaar te steken. Volgens ons veel te weinig maar volgens de andere leerkrach meer dan genoeg voor deze kinderen. En inderaad, nog geen uur laten staan we met open mond te kijken naar de show. We genieten van meer dan een uur dansen, zingen, sketches spelen, ... Wat een talent! Ze tonen ons zelf wat traditionele Xhosa dansen, indrukwekkend. Ze zijn heel erg blij allemaal wat over hun cultuur te tonen, zo blij dat ze na de show nog blijven zingen en dansen.
Hopend op een rustige nacht steken we hen in bed... We houden nog een nachtelijke tea-time met de gidsen en kruipen onder de wol.
Dag 45. Woensdag 26 maart.
De hoop op een rustige nacht was tevergeefs, we hadden onze handen vol met de jongensslaapzaal. Helaas is het niet zonder gevolgen voor hen, de volgende dag moet niemand buiten hen zich aantrekken van de opkuis. Nog een laatste activiteit en dan naar school... de directeur wou dat we per se nog een test over het kamp gaven...
We zullen nu maar ophouden met typen, het zal al genoeg zijn om zo te lezen. Onze excuses als we wat te veel superlatieven gebruiken, maar de Kaap is gewoon te mooi.
We eindigen de schoolweek met wat meer drukte dan anders. Omdat de school heel dicht bij het Cricket stadium gelegen is en het een mooi grasveld heeft wordt dit dan elke keer herschapen tot een parking. Alle leraars en ook enkele leerlingen worden opgeroepen om in hun vrije uren de parking te regelen, wij dus ook. Het is een leuke afwisseling tussen de lessen door, wat in het zonnetje auto’s helpen parkeren en zo de school helpen.
Daarna doen we voor de verandering weer de vrijdagmiddag detention en dan rusten we thuis nog even uit. We besluiten om ’s avonds een glas te gaan drinken met de Hollandse meisjes die hier in een andere school lesgeven. Eerst mogen we niet binnen (paspoort zever) maar met wat Frans praten tegen de Congolese security geraken we zo binnen, we krijgen zowaar een vip behandeling...
De volgende ochtend is het hier een feestdag : human rights day. Het lijkt ons dus de ideale gelenheid om robbeneiland te bezoeken...(waar o.a. Mandela jaren gevangengehouden werd.) Ware het niet dat alles volzet was voor die dag. Dan maar gezellig kuieren tussen de vele kraampjes en genieten van de optredens in de parken. We besluiten een fikse wandeling te maken door de stad, naar het waterfront, dan voorbij het nieuwe voetbalstadium richting Clifton beach. Dit blijkt hier het monaco van Kaapstad te zien met meer monokini’s dan je zelfs in Bredene zou kunnen zien.. We spelen de stille getuige op dit ‘adembenemend’ strand en gaan dan maar naar huis.
Dag 42; Zondag 23 maart. Mangare mangare
Na de mis neemt Fr Rohan ons mee naar Spiers, een typisch Afrikaans restaurant dicht bij Stellenbosch. We bezoeken eerst nog een rehabilitaie centrum voor Cheetah’s en nestelen ons dan maar aan onze tafel. In een grote tent omgeven door wijngaarden en prachtige bebossing eten we allemaal typisch Afrikaanse gerechten. We weten even niet meer of we eten om te leven of leven om te eten.. Achja, een mens krijgt honger van al dat lesgeven in de week. Ondertussen genieten we van wat Afrikaans spectakel, ietwat toeristisch maar helemaal niet storend. We zijn in aangenaam gezelschap met Fr Rohan en Ashlee en blijven dus maar tafelen.
Na drie uur tafelen rollen we onszelf uit het restaurant en rijden naar Stellenbosch. Een prachtige rit door de wijnstreek brengt ons in de studentenstad van Zuid-Afrika. Vergelijk het gerust met Gent, maar dan natuurlijk in een natuur waar geen woorden voor zijn.. We bezoeken wat vrienden van Rohan en rijden dan naar huis. Thuis regelen we nog wat zaken voor het kamp van morgen en dan gaan we slapen.
We moeten trouwens ook nog melden dat we de laatste drie weken in Mitchell’s plain zullen verblijven, een coloured township waar we totnogtoe enkel de zondag heengingen voor de mis. We zullen er verblijven bij supervriendelijke mensen die maar wat graag voor ons zullen zorgen. Van onveiligheid geen spraken aangezien de hele gemeenschap hier voor ons zal zorgen, zo blijkt!
Dag 43. Maandag 24 maart – Sssssssnakes.
Vanochtend staan we gepakt en gezakt aan de schoolpoort om samen met onze troep leerlingen op kamp te gaan. Iedereen is wildenthousiast (en dat wil al heel wat zeggen) en als de bussen er zijn kunnen we vertrekken. Gezellig volgepropt rijden we naar Soetwater waar ons kamphuis gelegen is. We hebben alvast geen ipod nodig op de bus, onze leerlingen trakteren ons op wat liederen en dansjes. De buschauffeur weet even weinig als ons waar we naartoe moeten maar we geraken er uiteindelijk wel.
Als we aankomen is ons duidelijk in welk paradijs we drie dagen zullen verblijven. Het kamphuis ligt gewoon aan het (witte!)strand en aan de andere kant liggen prachtige bergen. We wagen het erop en springen in de zee.. 2 seconden later staan we weer aan land;de Atlantische Oceaan blijkt veel kouder dan de Indische! Overal vliegen vreemde vogels rond, te veel soorten om op te noemen. Blijkbaar krioelt het hier van de slangen (de heuvel naast het kamphuis heet dan ook slangkop), we krijgen een aantal tips voor als we er een zouden tegenkomen; niet van de paden afgaan, een stok meenemen en stilstaan als je er een tegenkomt. We zijn niet zo’n gigantische fan van cobra’s en mamba’s dus we besluiten wijselijk de tips op te volgen.
We worden er opgewacht door de gidsen, 3 natuurmensen zoals je er maar zelden tegenkomt, en helpen de leerlingen uitpakken. 120 Leerlingen hun kamer laten opzoeken duurt wel even dus iets meer dan een uur later gaan we naar het strand. We kregen een fikse natuurwandeling op ons bord en spelen wat spellen op het strand. Dikke bertha en chinees voetbal was echt chinees voor hen maar eens ze het begrepen was het echt hilarisch!
’s Middags kregen we een uitleg over slangen, heel interessant, blijkbaar heb je in de Kaap meer dan 14 verschillende slangensoorten (terwijl je in Europa maar drie soorten vindt).
We sluiten de dag af met een avondwandeling in de duinen en genieten van de sterrenhemel. Beiden staan we verbluft te kijken naar de spetterende hemel, zo een duidelijke sterrenhemel hebben we nog nooit gezien. En het is hier stil, misschien zelfs stiller dan we het ooit al meegemaakt hebben. Samen met de leerlingen houden we halt op de top en worden we er allemaal even stil van.
Dag 44. Dinsdag 25 maart. Potjiekos
Van een korte nacht gesproken... een eerste nacht op kamp is hetzelfde als in Belgie. We hebben bijna geen oog dicht gedaan en als we dan net in slaap vallen besluiten de meisjes om te douchen om 5uur ’s ochtends. Gelukkig kunnen we teren op wat KSA/KSJ ervaring om ze allemaal wat in het gareel te houden want ze zijn gewoon met te veel.
Het kamp heeft iets van een retraite in Belgie, we wisselen actieve delen met rustige delen af. Zo gaan we op avonturentocht, doen we een rotsenstudie en geven we ze ook wat groepsopdrachten. De sfeer zit er al goed in! We vragen ons af hoe vaak sommige van deze leerlingen de kans krijgen om gewoon te genieten en dom te doen met hun vrienden... , daarom vinden we dit kamp heel erg waardevol.
Rond 17uur beginnen ze een wedstrijdje potjiekos koken: een oertypisch Zuid-Afrikaans gerecht. Men neme een zware pot, men steke hem op een vuur op het strand, men vult hem met kip en groenten en men late het rustig koken. We hebben onszelf omgedoopt tot jury en proeven elke pot, heerlijk!!
Na het kokkerellen krijgen ze 45 minuten om een show in elkaar te steken. Volgens ons veel te weinig maar volgens de andere leerkrach meer dan genoeg voor deze kinderen. En inderaad, nog geen uur laten staan we met open mond te kijken naar de show. We genieten van meer dan een uur dansen, zingen, sketches spelen, ... Wat een talent! Ze tonen ons zelf wat traditionele Xhosa dansen, indrukwekkend. Ze zijn heel erg blij allemaal wat over hun cultuur te tonen, zo blij dat ze na de show nog blijven zingen en dansen.
Hopend op een rustige nacht steken we hen in bed... We houden nog een nachtelijke tea-time met de gidsen en kruipen onder de wol.
Dag 45. Woensdag 26 maart.
De hoop op een rustige nacht was tevergeefs, we hadden onze handen vol met de jongensslaapzaal. Helaas is het niet zonder gevolgen voor hen, de volgende dag moet niemand buiten hen zich aantrekken van de opkuis. Nog een laatste activiteit en dan naar school... de directeur wou dat we per se nog een test over het kamp gaven...
We zullen nu maar ophouden met typen, het zal al genoeg zijn om zo te lezen. Onze excuses als we wat te veel superlatieven gebruiken, maar de Kaap is gewoon te mooi.
donderdag 19 maart 2009
Dag 38 en 39. Woe 18 en Di 19 maart. And it burns, burns, burns, ...
Vandaag kunnen we maar over een iets spreken; de tafelberg staat in brand!
Vanuit de klaslokalen kunnen we de berg heel goed zien liggen, en wat blijkt; zowat de helft van de berg staat in brand! Op nog geen kilometer van waar wij verblijven worden mensen geevacueerd voor het te erg wordt. Grote kolonnes rook stijgen de lucht in en belemmeren het zicht (gelukkig waait het de andere kant uit) terwijl de hele flank van de berg even uit vuur leek te bestaan. Behoorlijk indrukwekkend, zoveel is zeker. Spectaculaire foto’s kunnen we niet trekken aangezien het hele gebied afgesloten is voor mensen, maar je zult het omgetwijfeld wel zien in het nieuws. Ze melden hier wel dat de brand onder controle is, veel gevaar voor uitbreiding is er dus niet.
Op school ging het vandaag goed, al waren de leerlingen rusteloos. Niet moeilijk als je kijkt naar een berg die in brand staat...
We maakten ook iets minder leuk mee.
Terwijl we les aan het geven waren stonk het de hele dag naar rook, van de tafelberg dus, maar op een gegeven moment bleek de rook dus niet van de berg te komen maar van het jongenstoilet. Enkele onbekenden hebben dus doodleuk het hele toilettenblok in lichterlaaie gezet. Gelukkig kon een attente leerkracht de brand blussen, maar de schade is aanzienlijk... Wie het is blijft een raadsel, maar het onderzoek loopt..
We skypten ’s avonds ook even met het auditorium van de KHBO, kort samengevat ; het was voor ons een heel erg grappige ervaring. Met z’n tweetjes voor een scherm zitten en bekeken worden door 450? Mensen.
We hadden deze weken ook beiden eigenaardige gesprekken in onze lessen. We ontdekten dat veel van onze leerlingen in gangs zitten. Hele townships zijn in de handen van gangs ; grote groepen mensen die een oorlog voeren met andere gangs. Ze domineren in bepaalde gebieden en voeren handeltjes allerhande. Jongeren worden gerecruteerd om het vuile werk te doen en in sommige gangs moet je zelf een moord plegen om erbij te mogen horen (initiatieritueel). Gelukkig blijken onze leerlingen dat niet gedaan te hebben. We voelden ons beiden wat ongemakkelijk bij wat ze vertelden...
Vandaag kunnen we maar over een iets spreken; de tafelberg staat in brand!
Vanuit de klaslokalen kunnen we de berg heel goed zien liggen, en wat blijkt; zowat de helft van de berg staat in brand! Op nog geen kilometer van waar wij verblijven worden mensen geevacueerd voor het te erg wordt. Grote kolonnes rook stijgen de lucht in en belemmeren het zicht (gelukkig waait het de andere kant uit) terwijl de hele flank van de berg even uit vuur leek te bestaan. Behoorlijk indrukwekkend, zoveel is zeker. Spectaculaire foto’s kunnen we niet trekken aangezien het hele gebied afgesloten is voor mensen, maar je zult het omgetwijfeld wel zien in het nieuws. Ze melden hier wel dat de brand onder controle is, veel gevaar voor uitbreiding is er dus niet.
Op school ging het vandaag goed, al waren de leerlingen rusteloos. Niet moeilijk als je kijkt naar een berg die in brand staat...
We maakten ook iets minder leuk mee.
Terwijl we les aan het geven waren stonk het de hele dag naar rook, van de tafelberg dus, maar op een gegeven moment bleek de rook dus niet van de berg te komen maar van het jongenstoilet. Enkele onbekenden hebben dus doodleuk het hele toilettenblok in lichterlaaie gezet. Gelukkig kon een attente leerkracht de brand blussen, maar de schade is aanzienlijk... Wie het is blijft een raadsel, maar het onderzoek loopt..
We skypten ’s avonds ook even met het auditorium van de KHBO, kort samengevat ; het was voor ons een heel erg grappige ervaring. Met z’n tweetjes voor een scherm zitten en bekeken worden door 450? Mensen.
We hadden deze weken ook beiden eigenaardige gesprekken in onze lessen. We ontdekten dat veel van onze leerlingen in gangs zitten. Hele townships zijn in de handen van gangs ; grote groepen mensen die een oorlog voeren met andere gangs. Ze domineren in bepaalde gebieden en voeren handeltjes allerhande. Jongeren worden gerecruteerd om het vuile werk te doen en in sommige gangs moet je zelf een moord plegen om erbij te mogen horen (initiatieritueel). Gelukkig blijken onze leerlingen dat niet gedaan te hebben. We voelden ons beiden wat ongemakkelijk bij wat ze vertelden...
dinsdag 17 maart 2009
Dag 35. Zondag 15 maart. Bloody baboons
Na een nacht vol zwoele Zuid-Afrikaanse ritmes in een plaatselijk cafe(wat kunnen ze hier dansen!) hadden we bij het opstaan toch maar weer eens kleine oogjes. Gelukkig hadden we het maar weer eens fantastisch geregeld want we konden naar de latere mis. Na de mis verrassen ze ons met de volgende mededeling : We gaan vandaag naar .... Kaap de Goede Hoop!
Eerst nog een picknick samenstellen en dan in de auto voor een prachtige rit langs de kust. Overal zien we witte stranden, een diepe blauwe zee en zeer mooie rotsformaties.. wat is dit land toch abnormaal mooi! We rijden van het ene badplaatsje in het andere op weg naar de Kaap en genieten van het zonnetje.. la douce vie.
Enkele kilometers en waaws later komen we aan in het national reserve of Cape point en rijden door naar het bekende puntje land, de vele toeristen nemen we erbij.
We slaan nog wat calorien op voor de trip op de rots en demonstreren onze mannelijke trots door in een sneltempo naar boven te wandelen. (Benedict en Brandan waren immers mee: de twee zonen van Wayne en Carleen Weitz )
Boven zien we een diepe klif, een pittoreske vuurtoren en een kolkende zee, die door de stroming voor een aardig spectakel zorgt.
We laten ons ook vertellen dat het niet hier is dat de Indische en de Atlantische Oceaan samenkomen maar dat doet er even niet toe want we staan op Kaap de goede hoop. We nemen de gekende toeristenfoto’s bij de bordjes en we ‘tsjolen’ naar beneden.
Na de afdaling zien we wat bavianen (in het Afrikaans;Bobbejaan) die als vandalen op auto’s kruipen, eten stelen, mensen lastig vallen... Ze zijn hier echt een plaag. Ze zien er heel mooi uit maar het zijn eigelijk kleine ettertjes hoor. Daarnaast zien we ook wat struisvogels, salamanders, vogels in alle kleuren en formaten en gelukkig geen slangen (want blijkbaar hebben ze hier mamba’s, cape cobra’s enz..)
We rijden door langs the misty cliffs naar kommetjie. De naam misty cliffs hebben ze trouwens niet voor niets gekozen, je rijdt op een hoger bergpad en ziet onder je de zee gehuld in mist, het heeft iets mee van The Lord of the Rings!
In Kommetjie bezoeken we de norbertijnenabdij waar Father Ashley verblijft (die er helaas niet was op dat moment) Ze konden echt geen betere plaats gevonden hebben om een abdij te bouwen, bovenaan de rotsen met zicht op de zee... goed gezien!
Daarna rijden we door naar de ouders van Wayne, we genieten er maar weer eens van de Zuid-Afrikaanse gastvrijheid en komen met een brede glimlach thuis.
Nog wat lessen maken en dan kruipen we onder de wol. Het is hier baie baie goed!
Dag 36. Maandag 16 maart – Raindrops falling on my head..
We staan vandaag iets later op (primeur!), we kregen immers toestemming van de directeur om ’s ochtends thuis te blijven en de skype verbinding met de KHBO te testen. Woensdag skypen we namelijk met het auditorium! Hopelijk plakt ons gezicht goed op dat kolossale scherm.
Terwijl we ons skype gesprek afronden zien we voor het eerst in 35 dagen wat druppels regen. Misschien moeten we het toch eerder motregen noemen, die dan nog niet langer dan 5 minuten duurt. Toch net genoeg om ons onze regenjas te laten bovenhalen en dat thuisgevoel even te hebben. De mensen kijken ons raar aan als we met onze dikke winterjas op school aankomen, maar we vinden het heerlijk om even lekker Belgisch te doen!
We hadden trouwens nooit verwacht dat regen zo leuk kon zijn, alles rook zo heerlijk naar regen en het was hier eindelijk eens lekker fris.
De lessen hier zijn trouwens erg leuk, de leerlingen komen ons vaak bedanken na een les, dat is echt prettig en geeft je energie om verder te gaan op dezelfde manier. Lesgeven met leerlingen die je bedanken is een heel andere situatie hoor. Waarschijnlijk bedanken ze ons ook omdat wij wel zin hebben om onze lessen boeiend te maken. Dit in tegenstelling tot veel leraars hier. Toch kan je het hen vaak niet echt kwalijk nemen, ze geven veel te veel les per week en zijn echt onderbetaald.. een klassituatie is daarenboven ook iets anders dan wat je in Belgie gewoon bent.
Er zijn zo erg weinig jongeren die leraar willen worden, ze spreken hier nu al van een gigantisch tekort.
En als het waar is wat een onderzoeker ons hier vertelde dan sterven er binnen 10 jaar meer dan 15000 leraars aan aids, reken eens uit dat er per klas gemiddeld 50 leerlingen zitten en je begrijpt hoe ernstig het tekort zal worden.
We zien overal tekens dat dit land begonnen is aan een strijd tegen aids.
Sommige scholen hebben bijvoorbeeld slogans op hun muren geschilderd in de aard van : Keep it safe! Dan schilderen ze er ook een mensengrote condoom naast, komisch is het alvast wel . Toch beseffen we de ernst van de situatie, het steekt dan ook als de paus alle inspaningen die hier geleverd zijn tegenwerkt met zijn uitspraken. We worden er toch erg kwaad van.
Vorige week moesten de leerlingen van grade 9 ook een vragenlijst invullen met allerlei vragen over aids. Ze proberen zo veel mythes te ontkrachten :‘Ben ik veilig als een douche neem na de gemeenschap?’- naar de getuigenis van Zuma natuurlijk- of ‘Kun je genezen van aids als je seks hebt met een maagd?’ We hopen dat ze het zo wel weten.. De omvang van het aidsprobleem begint langzaam duidelijk te worden, de sensibilisering helpt hopelijk nieuwe gevallen tegen te houden.. maar wat met de miljoenen mensen die nu al besmet zijn?
We hebben na de paasvakantie trouwens een afspraak met de verantwoordelijke voor aidseducatie in de Westkaap, zij zal ons een aantal dagen meenemen en alles uitleggen.
Dag 37. Dinsdag 17 maart. Job creation
Wat gaan de dagen hier snel, nog maar net toegekomen of alweer zo goed als halfweg! De sfeer zit er nog altijd in, kortom; we hebben het hier goed naar onze zin!
Het weer is trouwens sinds de regen van maandag veranderd. We zijn duidelijk in de herfst beland.. Met een ‘koude’ temperatuur van 22-25 graden grijpen we al snel naar een pull en plots lijkt de lange broek lekker comfortabel. Het klinkt waarschijnlijk absurd maar een plots verschil van 10 graden voel je wel.
Op school zijn we ook bezig met de organisatie van het grade 8 camp. Volgende week gaan we namelijk 3 dagen met alle 130 leerlingen van grade 8 op kamp! We zullen alvast al de KSA-KSJ truuken gebruiken om deze leerlingen een onvergetelijke driedaagse te laten beleven, dat hebben we hen beloofd! Samen met nog een andere lerares zullen we met ons 3en verantwoordelijk zijn voor dat nest pubers. Waar je in Belgie al lang een hele hoop begeleiders zou meehebben kunnen ze hier maar 3 beroepskrachten missen. We gaan onder andere een bezoek brengen aan de eerste bewoners van Zuid-Afrika (de strandlopers) en de plantengroei bekijken.
Ondertussen is Zuid-Afrika zich ook aan het klaarmaken voor het wereldkampioenschap voetbal van volgend jaar. Overal zijn er hier wegwerkzaamheden, en iedereen heeft er wel een taak. Van de man die met het veiligheidsvlaggetje zwaait(en zo de auto’s aanmaant trager te rijden) tot de man die het houweel hanteert om de stenen los te hakken, en zelfs tot de man die prularia probeert de verkopen in de file veroorzaakt door de werkzaamheden. Ze noemen het hier job creation: voor alles en iedereen een job uitvinden en zo iedereen wat geld laten verdienen.
Na een nacht vol zwoele Zuid-Afrikaanse ritmes in een plaatselijk cafe(wat kunnen ze hier dansen!) hadden we bij het opstaan toch maar weer eens kleine oogjes. Gelukkig hadden we het maar weer eens fantastisch geregeld want we konden naar de latere mis. Na de mis verrassen ze ons met de volgende mededeling : We gaan vandaag naar .... Kaap de Goede Hoop!
Eerst nog een picknick samenstellen en dan in de auto voor een prachtige rit langs de kust. Overal zien we witte stranden, een diepe blauwe zee en zeer mooie rotsformaties.. wat is dit land toch abnormaal mooi! We rijden van het ene badplaatsje in het andere op weg naar de Kaap en genieten van het zonnetje.. la douce vie.
Enkele kilometers en waaws later komen we aan in het national reserve of Cape point en rijden door naar het bekende puntje land, de vele toeristen nemen we erbij.
We slaan nog wat calorien op voor de trip op de rots en demonstreren onze mannelijke trots door in een sneltempo naar boven te wandelen. (Benedict en Brandan waren immers mee: de twee zonen van Wayne en Carleen Weitz )
Boven zien we een diepe klif, een pittoreske vuurtoren en een kolkende zee, die door de stroming voor een aardig spectakel zorgt.
We laten ons ook vertellen dat het niet hier is dat de Indische en de Atlantische Oceaan samenkomen maar dat doet er even niet toe want we staan op Kaap de goede hoop. We nemen de gekende toeristenfoto’s bij de bordjes en we ‘tsjolen’ naar beneden.
Na de afdaling zien we wat bavianen (in het Afrikaans;Bobbejaan) die als vandalen op auto’s kruipen, eten stelen, mensen lastig vallen... Ze zijn hier echt een plaag. Ze zien er heel mooi uit maar het zijn eigelijk kleine ettertjes hoor. Daarnaast zien we ook wat struisvogels, salamanders, vogels in alle kleuren en formaten en gelukkig geen slangen (want blijkbaar hebben ze hier mamba’s, cape cobra’s enz..)
We rijden door langs the misty cliffs naar kommetjie. De naam misty cliffs hebben ze trouwens niet voor niets gekozen, je rijdt op een hoger bergpad en ziet onder je de zee gehuld in mist, het heeft iets mee van The Lord of the Rings!
In Kommetjie bezoeken we de norbertijnenabdij waar Father Ashley verblijft (die er helaas niet was op dat moment) Ze konden echt geen betere plaats gevonden hebben om een abdij te bouwen, bovenaan de rotsen met zicht op de zee... goed gezien!
Daarna rijden we door naar de ouders van Wayne, we genieten er maar weer eens van de Zuid-Afrikaanse gastvrijheid en komen met een brede glimlach thuis.
Nog wat lessen maken en dan kruipen we onder de wol. Het is hier baie baie goed!
Dag 36. Maandag 16 maart – Raindrops falling on my head..
We staan vandaag iets later op (primeur!), we kregen immers toestemming van de directeur om ’s ochtends thuis te blijven en de skype verbinding met de KHBO te testen. Woensdag skypen we namelijk met het auditorium! Hopelijk plakt ons gezicht goed op dat kolossale scherm.
Terwijl we ons skype gesprek afronden zien we voor het eerst in 35 dagen wat druppels regen. Misschien moeten we het toch eerder motregen noemen, die dan nog niet langer dan 5 minuten duurt. Toch net genoeg om ons onze regenjas te laten bovenhalen en dat thuisgevoel even te hebben. De mensen kijken ons raar aan als we met onze dikke winterjas op school aankomen, maar we vinden het heerlijk om even lekker Belgisch te doen!
We hadden trouwens nooit verwacht dat regen zo leuk kon zijn, alles rook zo heerlijk naar regen en het was hier eindelijk eens lekker fris.
De lessen hier zijn trouwens erg leuk, de leerlingen komen ons vaak bedanken na een les, dat is echt prettig en geeft je energie om verder te gaan op dezelfde manier. Lesgeven met leerlingen die je bedanken is een heel andere situatie hoor. Waarschijnlijk bedanken ze ons ook omdat wij wel zin hebben om onze lessen boeiend te maken. Dit in tegenstelling tot veel leraars hier. Toch kan je het hen vaak niet echt kwalijk nemen, ze geven veel te veel les per week en zijn echt onderbetaald.. een klassituatie is daarenboven ook iets anders dan wat je in Belgie gewoon bent.
Er zijn zo erg weinig jongeren die leraar willen worden, ze spreken hier nu al van een gigantisch tekort.
En als het waar is wat een onderzoeker ons hier vertelde dan sterven er binnen 10 jaar meer dan 15000 leraars aan aids, reken eens uit dat er per klas gemiddeld 50 leerlingen zitten en je begrijpt hoe ernstig het tekort zal worden.
We zien overal tekens dat dit land begonnen is aan een strijd tegen aids.
Sommige scholen hebben bijvoorbeeld slogans op hun muren geschilderd in de aard van : Keep it safe! Dan schilderen ze er ook een mensengrote condoom naast, komisch is het alvast wel . Toch beseffen we de ernst van de situatie, het steekt dan ook als de paus alle inspaningen die hier geleverd zijn tegenwerkt met zijn uitspraken. We worden er toch erg kwaad van.
Vorige week moesten de leerlingen van grade 9 ook een vragenlijst invullen met allerlei vragen over aids. Ze proberen zo veel mythes te ontkrachten :‘Ben ik veilig als een douche neem na de gemeenschap?’- naar de getuigenis van Zuma natuurlijk- of ‘Kun je genezen van aids als je seks hebt met een maagd?’ We hopen dat ze het zo wel weten.. De omvang van het aidsprobleem begint langzaam duidelijk te worden, de sensibilisering helpt hopelijk nieuwe gevallen tegen te houden.. maar wat met de miljoenen mensen die nu al besmet zijn?
We hebben na de paasvakantie trouwens een afspraak met de verantwoordelijke voor aidseducatie in de Westkaap, zij zal ons een aantal dagen meenemen en alles uitleggen.
Dag 37. Dinsdag 17 maart. Job creation
Wat gaan de dagen hier snel, nog maar net toegekomen of alweer zo goed als halfweg! De sfeer zit er nog altijd in, kortom; we hebben het hier goed naar onze zin!
Het weer is trouwens sinds de regen van maandag veranderd. We zijn duidelijk in de herfst beland.. Met een ‘koude’ temperatuur van 22-25 graden grijpen we al snel naar een pull en plots lijkt de lange broek lekker comfortabel. Het klinkt waarschijnlijk absurd maar een plots verschil van 10 graden voel je wel.
Op school zijn we ook bezig met de organisatie van het grade 8 camp. Volgende week gaan we namelijk 3 dagen met alle 130 leerlingen van grade 8 op kamp! We zullen alvast al de KSA-KSJ truuken gebruiken om deze leerlingen een onvergetelijke driedaagse te laten beleven, dat hebben we hen beloofd! Samen met nog een andere lerares zullen we met ons 3en verantwoordelijk zijn voor dat nest pubers. Waar je in Belgie al lang een hele hoop begeleiders zou meehebben kunnen ze hier maar 3 beroepskrachten missen. We gaan onder andere een bezoek brengen aan de eerste bewoners van Zuid-Afrika (de strandlopers) en de plantengroei bekijken.
Ondertussen is Zuid-Afrika zich ook aan het klaarmaken voor het wereldkampioenschap voetbal van volgend jaar. Overal zijn er hier wegwerkzaamheden, en iedereen heeft er wel een taak. Van de man die met het veiligheidsvlaggetje zwaait(en zo de auto’s aanmaant trager te rijden) tot de man die het houweel hanteert om de stenen los te hakken, en zelfs tot de man die prularia probeert de verkopen in de file veroorzaakt door de werkzaamheden. Ze noemen het hier job creation: voor alles en iedereen een job uitvinden en zo iedereen wat geld laten verdienen.
zaterdag 14 maart 2009
Dag 33. Vrijdag 13maart: Food and drinks @ groote schuur
Met kleine oogjes zijn we vanmorgen weer op school, als er iets is dat we hier al gemerkt hebben is dat een schoolweek hier best wel vermoeiend en intens is. We geven nog wat les en gaan dan weer naar de detention. We zijn ondertussen al getraind op het werpen van boze blikken op dat schorremorrie in de strafstudieJ
Na school werken we nog wat voort aan enkele lesvoorbereidingen en daarna gaan we weer naar school want er was een braai; (bbq dus)
Onze school lijkt hier wel om de haverklap een geldwervingsactie te organiseren, blijkt dat ze elk jaar een enorme geldput moeten vullen...! Veel ouders blijken hun schoolrekeningen niet te kunnen betalen en de overheidssubsidies die ze krijgen stellen niets voor.
Een braai, een grease voorstelling, een fashion show... Ze zijn hier alvast creatief genoeg om geld in het laatje te brengen. Alle ouders, leerkrachten en leerlingen slaan elke keer de handen in elkaar.. Ze weten hoe belangrijk de school immers is voor hun toekomst.
Dan even over het uniform. Toen we aankwamen waren we best wel onder de indruk van het uniform, dat behoorlijk Brits aandoet trouwens. Onze eerste reactie was dat dit enorm veel moet kosten voor deze leerlingen (een das, een hemd, een blazer, soken, schoenen, we denken dat ze hun ondergoed toch nog zelf nogen kiezen) maar als we keken naar de prijzen bleek het spotgoedkoop te zijn. Voor nog geen 2 euro koop je een blazer, en dat is zelfs naar Zuid-Afrikaanse normen goedkoop.
Het beste aan het uniform is vooral dat je alle leerlingen op dezelfde lijn zet, niemand ziet zo de verschillen tussen leerlingen. Wat zou het zijn als deze leerlingen in hun alledaagse kleren naar school zouden komen...
Wat ook heel goed is aan het uniform is dat ze zo wat rustiger lijken te zijn, en geloof ons vrij: dat is een groot voordeel!
Eenmaal aangekomen op de braai eten we een boerewors en wat ander vlees, baie goed. Het gezelschap is weer zalig Zuid-Afrikaans. Vele ouders willen een praatje komen slaan en heel veel onder hen nodigen ons ook uit om eens langs te komen bij hen.. ongekende gastvrijheid!Een pintje hier, een pintje daar..Jaja, ze weten hoe ze ons hier moeten soigneren!
Dag 34. Zaterdag 14 maart : a trip to Langa
Wie dacht dat we hier kunnen uitslapen en niets doen in het weekend is behoorlijk mis. Na een korte nacht staan we op rond 6.30u om op tijd te zijn voor onze lift naar Langa. We offeren maar al te graag onze zaterdagochtend op om les te gaan geven in een townshipschool (zonder begeleiding moet je hier echt geen voet in zetten en we zijn dus heel blij dat ze ons deze kans bieden.)
Langa is naast Kaylisha een van de grootste zwarte townships in Kaapstad, en zelfs heel Zuid-Afrika. Deze townships zijn ontstaan gedurende het apartheidsregime en blijven tot op vandaag nog zeer sterk uit Khosa mensen te bestaan - die trouwens amper Engels spreken - . De straten lopen er kriskras door elkaar en sommige delen zijn zelfs niet toegankelijk voor auto’s. Overal ligt vuilnis en spelen kinderen met autobanden, winkelkarretjes, ... Er heerst hier een drukte van jewelste en dit al zo vroeg in de morgen. Helaas hebben we geen foto’s kunnen trekken, je begrijpt waarschijnlijk wel waarom.
Een township school is nog heel wat anders dan Groot Schuur High School, zo ervaarden we. Net toen we dachten dat onze leerlingen het ergste af waren zagen we deze leerlingen. Waar je in Groote Schuur high soms nog een blanke ziet in je klas zie je hier zelfs geen kleurling. Alleen maar zwarte leerlingen uit de armste buurten van Kaapstad komen speciaal hun zaterdagochtend opofferen om extra lessen te krijgen.
Rond 8 uur gaat de bel en gaan we naar onze klas. We wisten totaal niet waaraan we ons moesten verwachten en stappen dus met een klein hartje naar binnen. Daar zaten 30 leerlingen ons aan te staren en toen we dit al veel vonden kwamen er druppelsgewijs nog een 20tal bij, geheel op het afrikaanse ritme dus(5, 10,15.45 minuten te laat...) We starten onze les maar hebben al snel door dat we veel te rap gaan en veel te moeilijk Engels spreken. Wanneer we bv. vragen of ze weten wat een dishwasher is, is er maar een leerling die het weet. De rest heeft er zelfs nog nooit een gezien! Stap voor stap gaan we dus aan de slag en geleidelijk aan vinden we een geschikt ritme. Om 13uur zijn we helemaal uitgeput van de lessen, dit was echt zwaar. Discipline hebben in een te grote warme muffe klas met leerlingen die echt heel weinig Engels kunnen is niet makkelijk, maar we hopen ergens deze leerlingen te kunnen helpen. Mentaal is het ook behoorlijk zwaar, vooral door de zware achterstand die deze leerlingen hebben...
Met kleine oogjes zijn we vanmorgen weer op school, als er iets is dat we hier al gemerkt hebben is dat een schoolweek hier best wel vermoeiend en intens is. We geven nog wat les en gaan dan weer naar de detention. We zijn ondertussen al getraind op het werpen van boze blikken op dat schorremorrie in de strafstudieJ
Na school werken we nog wat voort aan enkele lesvoorbereidingen en daarna gaan we weer naar school want er was een braai; (bbq dus)
Onze school lijkt hier wel om de haverklap een geldwervingsactie te organiseren, blijkt dat ze elk jaar een enorme geldput moeten vullen...! Veel ouders blijken hun schoolrekeningen niet te kunnen betalen en de overheidssubsidies die ze krijgen stellen niets voor.
Een braai, een grease voorstelling, een fashion show... Ze zijn hier alvast creatief genoeg om geld in het laatje te brengen. Alle ouders, leerkrachten en leerlingen slaan elke keer de handen in elkaar.. Ze weten hoe belangrijk de school immers is voor hun toekomst.
Dan even over het uniform. Toen we aankwamen waren we best wel onder de indruk van het uniform, dat behoorlijk Brits aandoet trouwens. Onze eerste reactie was dat dit enorm veel moet kosten voor deze leerlingen (een das, een hemd, een blazer, soken, schoenen, we denken dat ze hun ondergoed toch nog zelf nogen kiezen) maar als we keken naar de prijzen bleek het spotgoedkoop te zijn. Voor nog geen 2 euro koop je een blazer, en dat is zelfs naar Zuid-Afrikaanse normen goedkoop.
Het beste aan het uniform is vooral dat je alle leerlingen op dezelfde lijn zet, niemand ziet zo de verschillen tussen leerlingen. Wat zou het zijn als deze leerlingen in hun alledaagse kleren naar school zouden komen...
Wat ook heel goed is aan het uniform is dat ze zo wat rustiger lijken te zijn, en geloof ons vrij: dat is een groot voordeel!
Eenmaal aangekomen op de braai eten we een boerewors en wat ander vlees, baie goed. Het gezelschap is weer zalig Zuid-Afrikaans. Vele ouders willen een praatje komen slaan en heel veel onder hen nodigen ons ook uit om eens langs te komen bij hen.. ongekende gastvrijheid!Een pintje hier, een pintje daar..Jaja, ze weten hoe ze ons hier moeten soigneren!
Dag 34. Zaterdag 14 maart : a trip to Langa
Wie dacht dat we hier kunnen uitslapen en niets doen in het weekend is behoorlijk mis. Na een korte nacht staan we op rond 6.30u om op tijd te zijn voor onze lift naar Langa. We offeren maar al te graag onze zaterdagochtend op om les te gaan geven in een townshipschool (zonder begeleiding moet je hier echt geen voet in zetten en we zijn dus heel blij dat ze ons deze kans bieden.)
Langa is naast Kaylisha een van de grootste zwarte townships in Kaapstad, en zelfs heel Zuid-Afrika. Deze townships zijn ontstaan gedurende het apartheidsregime en blijven tot op vandaag nog zeer sterk uit Khosa mensen te bestaan - die trouwens amper Engels spreken - . De straten lopen er kriskras door elkaar en sommige delen zijn zelfs niet toegankelijk voor auto’s. Overal ligt vuilnis en spelen kinderen met autobanden, winkelkarretjes, ... Er heerst hier een drukte van jewelste en dit al zo vroeg in de morgen. Helaas hebben we geen foto’s kunnen trekken, je begrijpt waarschijnlijk wel waarom.
Een township school is nog heel wat anders dan Groot Schuur High School, zo ervaarden we. Net toen we dachten dat onze leerlingen het ergste af waren zagen we deze leerlingen. Waar je in Groote Schuur high soms nog een blanke ziet in je klas zie je hier zelfs geen kleurling. Alleen maar zwarte leerlingen uit de armste buurten van Kaapstad komen speciaal hun zaterdagochtend opofferen om extra lessen te krijgen.
Rond 8 uur gaat de bel en gaan we naar onze klas. We wisten totaal niet waaraan we ons moesten verwachten en stappen dus met een klein hartje naar binnen. Daar zaten 30 leerlingen ons aan te staren en toen we dit al veel vonden kwamen er druppelsgewijs nog een 20tal bij, geheel op het afrikaanse ritme dus(5, 10,15.45 minuten te laat...) We starten onze les maar hebben al snel door dat we veel te rap gaan en veel te moeilijk Engels spreken. Wanneer we bv. vragen of ze weten wat een dishwasher is, is er maar een leerling die het weet. De rest heeft er zelfs nog nooit een gezien! Stap voor stap gaan we dus aan de slag en geleidelijk aan vinden we een geschikt ritme. Om 13uur zijn we helemaal uitgeput van de lessen, dit was echt zwaar. Discipline hebben in een te grote warme muffe klas met leerlingen die echt heel weinig Engels kunnen is niet makkelijk, maar we hopen ergens deze leerlingen te kunnen helpen. Mentaal is het ook behoorlijk zwaar, vooral door de zware achterstand die deze leerlingen hebben...
Abonneren op:
Posts (Atom)
