Dag 33. Vrijdag 13maart: Food and drinks @ groote schuur
Met kleine oogjes zijn we vanmorgen weer op school, als er iets is dat we hier al gemerkt hebben is dat een schoolweek hier best wel vermoeiend en intens is. We geven nog wat les en gaan dan weer naar de detention. We zijn ondertussen al getraind op het werpen van boze blikken op dat schorremorrie in de strafstudieJ
Na school werken we nog wat voort aan enkele lesvoorbereidingen en daarna gaan we weer naar school want er was een braai; (bbq dus)
Onze school lijkt hier wel om de haverklap een geldwervingsactie te organiseren, blijkt dat ze elk jaar een enorme geldput moeten vullen...! Veel ouders blijken hun schoolrekeningen niet te kunnen betalen en de overheidssubsidies die ze krijgen stellen niets voor.
Een braai, een grease voorstelling, een fashion show... Ze zijn hier alvast creatief genoeg om geld in het laatje te brengen. Alle ouders, leerkrachten en leerlingen slaan elke keer de handen in elkaar.. Ze weten hoe belangrijk de school immers is voor hun toekomst.
Dan even over het uniform. Toen we aankwamen waren we best wel onder de indruk van het uniform, dat behoorlijk Brits aandoet trouwens. Onze eerste reactie was dat dit enorm veel moet kosten voor deze leerlingen (een das, een hemd, een blazer, soken, schoenen, we denken dat ze hun ondergoed toch nog zelf nogen kiezen) maar als we keken naar de prijzen bleek het spotgoedkoop te zijn. Voor nog geen 2 euro koop je een blazer, en dat is zelfs naar Zuid-Afrikaanse normen goedkoop.
Het beste aan het uniform is vooral dat je alle leerlingen op dezelfde lijn zet, niemand ziet zo de verschillen tussen leerlingen. Wat zou het zijn als deze leerlingen in hun alledaagse kleren naar school zouden komen...
Wat ook heel goed is aan het uniform is dat ze zo wat rustiger lijken te zijn, en geloof ons vrij: dat is een groot voordeel!
Eenmaal aangekomen op de braai eten we een boerewors en wat ander vlees, baie goed. Het gezelschap is weer zalig Zuid-Afrikaans. Vele ouders willen een praatje komen slaan en heel veel onder hen nodigen ons ook uit om eens langs te komen bij hen.. ongekende gastvrijheid!Een pintje hier, een pintje daar..Jaja, ze weten hoe ze ons hier moeten soigneren!
Dag 34. Zaterdag 14 maart : a trip to Langa
Wie dacht dat we hier kunnen uitslapen en niets doen in het weekend is behoorlijk mis. Na een korte nacht staan we op rond 6.30u om op tijd te zijn voor onze lift naar Langa. We offeren maar al te graag onze zaterdagochtend op om les te gaan geven in een townshipschool (zonder begeleiding moet je hier echt geen voet in zetten en we zijn dus heel blij dat ze ons deze kans bieden.)
Langa is naast Kaylisha een van de grootste zwarte townships in Kaapstad, en zelfs heel Zuid-Afrika. Deze townships zijn ontstaan gedurende het apartheidsregime en blijven tot op vandaag nog zeer sterk uit Khosa mensen te bestaan - die trouwens amper Engels spreken - . De straten lopen er kriskras door elkaar en sommige delen zijn zelfs niet toegankelijk voor auto’s. Overal ligt vuilnis en spelen kinderen met autobanden, winkelkarretjes, ... Er heerst hier een drukte van jewelste en dit al zo vroeg in de morgen. Helaas hebben we geen foto’s kunnen trekken, je begrijpt waarschijnlijk wel waarom.
Een township school is nog heel wat anders dan Groot Schuur High School, zo ervaarden we. Net toen we dachten dat onze leerlingen het ergste af waren zagen we deze leerlingen. Waar je in Groote Schuur high soms nog een blanke ziet in je klas zie je hier zelfs geen kleurling. Alleen maar zwarte leerlingen uit de armste buurten van Kaapstad komen speciaal hun zaterdagochtend opofferen om extra lessen te krijgen.
Rond 8 uur gaat de bel en gaan we naar onze klas. We wisten totaal niet waaraan we ons moesten verwachten en stappen dus met een klein hartje naar binnen. Daar zaten 30 leerlingen ons aan te staren en toen we dit al veel vonden kwamen er druppelsgewijs nog een 20tal bij, geheel op het afrikaanse ritme dus(5, 10,15.45 minuten te laat...) We starten onze les maar hebben al snel door dat we veel te rap gaan en veel te moeilijk Engels spreken. Wanneer we bv. vragen of ze weten wat een dishwasher is, is er maar een leerling die het weet. De rest heeft er zelfs nog nooit een gezien! Stap voor stap gaan we dus aan de slag en geleidelijk aan vinden we een geschikt ritme. Om 13uur zijn we helemaal uitgeput van de lessen, dit was echt zwaar. Discipline hebben in een te grote warme muffe klas met leerlingen die echt heel weinig Engels kunnen is niet makkelijk, maar we hopen ergens deze leerlingen te kunnen helpen. Mentaal is het ook behoorlijk zwaar, vooral door de zware achterstand die deze leerlingen hebben...
zaterdag 14 maart 2009
donderdag 12 maart 2009
Reactie op de vraag: "hoe vinden jullie de Belgische leraar-studenten?" :)
Een doorsnee klas op onze school.Dag 31 : Woensdag 11 maart: Leeuwen temmen !
Wanneer we 's ochtends vroeg opstaan kunnen we maar aan één iets denken. Leeuwkopkie. Vanavond is het volle maan en naar goede gewoonte is het dan hét moment om deze heuvel te trotseren. De lessen gaan vlotter dan ooit tevoren. Zelfs de strafstudie valt mee bij temperaturen van om en bij de 35°. We worden het stilaan wel gewoon hoor, en dit terwijl de locals hier blijven "klagen" over de extreme hitte (voorspelling volgende week: Droog en WARM, met de nadruk op het tweede).
Wanneer we uiteindelijk vertrekken richting de voet van de heuvel passeren we vlug nog even langs de "pick-en-pay" (de plaatselijke colruyt) om een fles "fonkelwijn" (champagne) te kopen. We moeten ons ondertussen haasten, de zon gaat onder om 19u10 en als we de winkel uitstappen is het 18u10. Snel de auto in en in een taxi-busje-stijl richting leeuwkopkie. Daar aangekomen zien we dat we niet de enigen zijn...een massa mensen sukkelt met ons mee naar de top. Maar al het hard labeur wordt beloond wanneer we getracteerd worden op een magnifiek uitzicht. Ondertussen is de zon al onder maar genieten we samen met veel te veel mensen op een veel te kleine top van de volle maan. Een zonsondergang is hier niet zoals in België. Wanneer de zon net ondergaat is de hemel bezaait met een kleurenpallet dat zelfs Magritte niet op zijn doek kon aanbrengen,overweldigend veel schoons. Je voelt je er echt nietig door.
We moeten ondertussen ook blijkbaar opletten voor slangen maar konden er jammergenoeg/gelukkig geen zien.
Op de top genieten we van alles en na een halfuurtje besluiten we genoeg genoten te hebben van die spectaculaire heuvel rotspartij. Maar: What goes up, has to come down. En wij maar denken dat de klim het moeilijke deel was. Ach ja de fonkelwijn zorgt voor nieuwe energie en samen met enkele "sympathieke" Zuid-Afrikaanse schones dalen we af. Nu begrijpen we waarom men dit doet als het volle maan is. Het natuurlijke licht zorgt ervoor dat je het kronkelend "weggetje" van de afgrond kan scheiden. Eenmaal beneden neemt Father Rohan (die dit nooit gedaan heeft!!!) ons mee voor een "overwinnigsdrankje" en bekijkt hij met veel plezier onze foto's. We klinken op een leeuw die we getemd hebben "Yes we can". Veel te vermoeid maar opnieuw met een ervaring rijker gaan we slapen.
Dag 32 : Donderdag 12 maart: Tafelen in stijl...
Vanochtend moesten we iets vroeger dan anders opstaan. Op de agenda stond een aardrijkskundige excursie naar de top van de tafelberg, dit samen met 79 leerlingen van grade 8. Een excursie die te vergelijken is met een bezoekje aan de deltawerken want iedereen doet dit hier immers. Toch net dat tikkeltje mooier... . Na een draaierige rit in een saunabus arriveren we bij het beginstation van de kabelbaan. Enkele luttele minuten later staan we verbluft te kijken naar het uitzicht, we komen superlatieven tekort. Terwijl onze leerlingen hun werkblaadjes "vlot" invullen kunnen wij rustig tafelen op deze berg. Twee uur en honderden prachtige uitzichten later troepen we onze meute uitgelaten leerlingen samen om terug te keren naar school. De vermoeidheid speelt ons parten en we dommelen bijna in in de bus. Als we thuiskomen belt de lerares Engels ons op om te vragen of we zaterdag met haar in een township (Langa) willen lesgeven. We zeggen geen nee! Een nieuw onderwijs-avontuur staat dus opnieuw voor de deur. Langa is namelijk berucht...
lucratori te salutant !
dinsdag 10 maart 2009
Dag 29-30. Ma 9 maart en di 10 maart. Een aanvulling op het kleine namenboekje
( naar het boek van Jan Vanroose)
Het is je waarschijnlijk al opgevallen, we hebben het hier erg naar onze zin.
Na vier weken ben je volledig aangepast aan het ritme van de Zuid-Afrikanen, het woord stress staat alvast helemaal niet meer in onze vocabulaire. Een ander woord dat er ondertussen in’t groot en ’t vet in staat is levenslust! Die Afrikanen kunnen er wat van, we lachen hier nogal wat af...
Vandaag was het aan ons om het startersmoment in de leraarskamer te doen, een boodschap aan het korps meegeven voor de week. Blijkbaar was het geslaagd want achteraf kwamen ze ons allemaal bedanken, fijn!
Erna vliegen we erin, opgaan in de gezellige schooldrukte, het blijken nu de twee drukste weken van het schooljaar te zijn. Druk is wel enigzinds relatief in dit land...Toch beginnen we het na 4 weken lesgeven te voelen...
In de lessen proberen we de traditionele manier van lesgeven zoveel als mogelijk te breken. Hier wordt echt onophoudelijk gedoceerd, zo moeten de leerlingen een boek lezen voor Engels en het enige dat de leraar doet is gewoon hoofdstuk na hoofdstuk voorlezen. Hoog tijd om wat in groepjes vragen op te lossen en stellingen te bespreken dus. Een werkvorm die hen echt stap voor stap aangeleerd moet worden, stellingen bespreken is hen niet echt bekend.
Over het algemeen hebben we het gevoel dat ze hier in het onderwijs voor alle vakken (buiten fysica) twee jaar achter zitten op Belgie.. We geven dus in alle jaren les ( tot en met 18 jaar),ze denken toch dat we beiden 25 jaar oud zijn. Lesgeven in het laatste jaar is niet echt plezant, die gasten denken dat ze de wereld aankunnen terwijl ze Belgie nog niet op de kaart kunnen aanduiden ( of ligt dat aan ons minuscuul land?). Echt realistische toekomstdromen hebben ze alvast niet echt, dokter, advocaat enz... ze willen het allemaal studeren en liefst zo rap mogelijk.
Vandaag hebben we het lerarenkorps ook geconfronteerd met een artikel waarin staat dat de Belgen cricket uitgevonden hebben, je had hun gezicht eens moeten zien! Ze zijn hier zo trots op de ‘oer Britse sport’ ,dus wij hebben geen seconde geaarzeld en het alvast op het prikbord gehangen.
Deze week hadden we gehoopt dat het eens zou regenen om het wat te doen afkoelen maar het ziet ernaar uit dat we onze vijfde week zonder een enkele regendruppel ingaan. Slapen in zo’n warmte gaat soms moeizaam. Blijkbaar is dit weer zelfs uitzonderlijk voor de tijd van’t jaar. Meestal krijg je hier nu een 25 graden, dus niet zoals nu : 30-35.
Toen we op de blog van Jolien en Ella zagen dat kindernamen in Tanzania niet simpel zijn dachten we dat we hen wel konden overtreffen. Na een maand kunnen we ze nog steeds amper uitspreken zelfs! Hier een lijstje; Siphokazi, Hlakanipha, Tholakele, Farghaanah, Noxolo, Spatisw, Tandolwethu, Thaakiyah....Raees-Ahmad Abdurahman. Gelukkig hebben we ook enkele makkelijke namen; Ashley, Kimberly, Sunny, Jamie, Marco, ... Als een naam te moeilijk wordt geeft de school gewoon zelf een naam aan de leerling of nemen ze de tweede naam;. zo wordt Tholakele gewoon Lucia, dat maakt het al iets makkelijker. We vragen ons af hoe Jan met de pet hier heet?
Wist je dat:
We gisterenavond verse vis gegeten hebben?
Steven zelfs het oog van een vis gegeten heeft?
hij nu nog leeft!
Jonathan op zijn eentje een familie-schotel verorberd heeft?
Een familieschotel berekend is voor 4 personen?
We daar een geweldig uitzicht hadden?
We hier nog nooit echt hebben kunnen uitslapen? ( dat is eigenlijk ook niet echt nodig met zo`n land waar zoveel moois te zien is)
We met veel leedvermaak de fortis-sage blijven volgen?
De economische crisis zich hier ook laat voelen? (mensen met interesse: het is het moment om hier een huis te kopen)
Alles hier met de dag goedkoper wordt? (vb: een pint was vorige maand nog 1 euro, nu nog slechts 80 cent. Andere basisgoederen lijken ons niet echt van belang...)
Ze niets begrijpen van de `stammentwist` in het Koninkrijk Belgie als we het proberen uit te leggen.
Ze hier 11 officiele talen hebben?
We in Belgie slechts 3 officiele talen hebben?
Ze hier GEEN faciliteitengemeeten hebben?
Ze hier aan de verkeerde kant van de weg rijden?
Bijgevolg elke wagen hier een fabrikagefout heeft?
Mensen hier afscheid nemen met een handdruk en een knuffel i.p.v. onze gekende kille handdruk.
Dus nu nemen wij afscheid met een virtuele handdruk en een doorgescande knuffel!
( naar het boek van Jan Vanroose)
Het is je waarschijnlijk al opgevallen, we hebben het hier erg naar onze zin.
Na vier weken ben je volledig aangepast aan het ritme van de Zuid-Afrikanen, het woord stress staat alvast helemaal niet meer in onze vocabulaire. Een ander woord dat er ondertussen in’t groot en ’t vet in staat is levenslust! Die Afrikanen kunnen er wat van, we lachen hier nogal wat af...
Vandaag was het aan ons om het startersmoment in de leraarskamer te doen, een boodschap aan het korps meegeven voor de week. Blijkbaar was het geslaagd want achteraf kwamen ze ons allemaal bedanken, fijn!
Erna vliegen we erin, opgaan in de gezellige schooldrukte, het blijken nu de twee drukste weken van het schooljaar te zijn. Druk is wel enigzinds relatief in dit land...Toch beginnen we het na 4 weken lesgeven te voelen...
In de lessen proberen we de traditionele manier van lesgeven zoveel als mogelijk te breken. Hier wordt echt onophoudelijk gedoceerd, zo moeten de leerlingen een boek lezen voor Engels en het enige dat de leraar doet is gewoon hoofdstuk na hoofdstuk voorlezen. Hoog tijd om wat in groepjes vragen op te lossen en stellingen te bespreken dus. Een werkvorm die hen echt stap voor stap aangeleerd moet worden, stellingen bespreken is hen niet echt bekend.
Over het algemeen hebben we het gevoel dat ze hier in het onderwijs voor alle vakken (buiten fysica) twee jaar achter zitten op Belgie.. We geven dus in alle jaren les ( tot en met 18 jaar),ze denken toch dat we beiden 25 jaar oud zijn. Lesgeven in het laatste jaar is niet echt plezant, die gasten denken dat ze de wereld aankunnen terwijl ze Belgie nog niet op de kaart kunnen aanduiden ( of ligt dat aan ons minuscuul land?). Echt realistische toekomstdromen hebben ze alvast niet echt, dokter, advocaat enz... ze willen het allemaal studeren en liefst zo rap mogelijk.
Vandaag hebben we het lerarenkorps ook geconfronteerd met een artikel waarin staat dat de Belgen cricket uitgevonden hebben, je had hun gezicht eens moeten zien! Ze zijn hier zo trots op de ‘oer Britse sport’ ,dus wij hebben geen seconde geaarzeld en het alvast op het prikbord gehangen.
Deze week hadden we gehoopt dat het eens zou regenen om het wat te doen afkoelen maar het ziet ernaar uit dat we onze vijfde week zonder een enkele regendruppel ingaan. Slapen in zo’n warmte gaat soms moeizaam. Blijkbaar is dit weer zelfs uitzonderlijk voor de tijd van’t jaar. Meestal krijg je hier nu een 25 graden, dus niet zoals nu : 30-35.
Toen we op de blog van Jolien en Ella zagen dat kindernamen in Tanzania niet simpel zijn dachten we dat we hen wel konden overtreffen. Na een maand kunnen we ze nog steeds amper uitspreken zelfs! Hier een lijstje; Siphokazi, Hlakanipha, Tholakele, Farghaanah, Noxolo, Spatisw, Tandolwethu, Thaakiyah....Raees-Ahmad Abdurahman. Gelukkig hebben we ook enkele makkelijke namen; Ashley, Kimberly, Sunny, Jamie, Marco, ... Als een naam te moeilijk wordt geeft de school gewoon zelf een naam aan de leerling of nemen ze de tweede naam;. zo wordt Tholakele gewoon Lucia, dat maakt het al iets makkelijker. We vragen ons af hoe Jan met de pet hier heet?
Wist je dat:
We gisterenavond verse vis gegeten hebben?
Steven zelfs het oog van een vis gegeten heeft?
hij nu nog leeft!
Jonathan op zijn eentje een familie-schotel verorberd heeft?
Een familieschotel berekend is voor 4 personen?
We daar een geweldig uitzicht hadden?
We hier nog nooit echt hebben kunnen uitslapen? ( dat is eigenlijk ook niet echt nodig met zo`n land waar zoveel moois te zien is)
We met veel leedvermaak de fortis-sage blijven volgen?
De economische crisis zich hier ook laat voelen? (mensen met interesse: het is het moment om hier een huis te kopen)
Alles hier met de dag goedkoper wordt? (vb: een pint was vorige maand nog 1 euro, nu nog slechts 80 cent. Andere basisgoederen lijken ons niet echt van belang...)
Ze niets begrijpen van de `stammentwist` in het Koninkrijk Belgie als we het proberen uit te leggen.
Ze hier 11 officiele talen hebben?
We in Belgie slechts 3 officiele talen hebben?
Ze hier GEEN faciliteitengemeeten hebben?
Ze hier aan de verkeerde kant van de weg rijden?
Bijgevolg elke wagen hier een fabrikagefout heeft?
Mensen hier afscheid nemen met een handdruk en een knuffel i.p.v. onze gekende kille handdruk.
Dus nu nemen wij afscheid met een virtuele handdruk en een doorgescande knuffel!
zondag 8 maart 2009
Dag 28. Zondag 8 maart. De realiteit op het doek, en in de straat.
Je kan het al raden, op zondag gaan we hier naar de mis. Het heeft absoluut niets van een sleur, het is elke keer een gezellige mis met heel veel volk en heel veel gezang. Perfect om de vele gebeurtenissen van de voorbije week te ordenen om dan vol goede moed aan de volgende week te kunnen beginnen.
De weg naar de kerk blijft echt elke keer plakken, Kaapstad is echt een stad met vele gezichten en contrasten. Je kan hier gerust in een deel van de stad lopen dat perfect Westers aanvoelt, en dan een wijk verder voel je je weer volledig in een andere wereld. Je hebt hier soms een weg met aan de ene kant prachtige villa’s en aan de andere kant van de weg (achter kilometers schrikdraad) een gigantisch grote township, een wereld van verschil gescheiden door wat asfalt... Deze mensen hebben echt hulp nodig, maar die bereikt hen amper doordat het er veel te gevaarlijk is. Wij kunnen ons als blanke amper in deze wijken begeven, toch hebben we het voorrecht Father Rohan te kennen. Hij is zelf nog parochiepriester geweest van een heel grote township en is nu parochiepriester van Lentegeur, dit biedt dus veiligheid voor ons.
Toch zijn soms zelfs priesters hier niet meer veilig, Rohan vertelde ons vandaag dat twee van zijn collega’s deze week in Durban en Johannesburg zijn neergestoken... de criminaliteit is hier echt een groot groot probleem. Dit oplossen zal een werk van jaren zijn, toch is het ironisch dat dit probleem ook heel veel jobs creeert. Denk maar aan de duizenden veiligheidsagenten die hier dagelijks een oogje in het zeil houden...
Na de mis helpen we het collectegeld te tellen (de ideale manier om alle centjes van een vreemde munt te leren kennen) en gaan we richting het huis van de Weitz familie. Grotere gastvrijheid dan bij deze mensen kun je niet hebben, we schuiven aan voor een heerlijk maal en genieten van onze zondagsrust. In de middag besluiten we om Slumdog Millionaire te gaan bekijken, een klepper van formaat.
We gaan ons niet echt bezighouden met filmrecensies maar moeten toegeven dat deze film echt goed is, je krijgt er een dubbel gevoel van; mooi maar wrang tegelijkertijd.
De scenes van sloppenwijken zijn wat erger dan wat je hier ziet (of hoe het toch blijkbaar altijd nog dat tikkeltje erger kan zijn) maar de realiteit is toch dezelfde. Ook leven honderduizenden/miljoenen mensen hier in een armoede die wij ons in Belgie amper kunnen voorstellen. Het gelaat van de ander kan je soms zo vasthouden, zo ook het gelaat van de vele bedelaars, verkopers, kinderen langs de straten, ....die aan de andere kant van Kaapstad zijn. Beelden die we voorheen enkel van op de televisie kenden spelen zich hier soms gewoon voor ons af, een koud bad in de realiteit.
Je kan het al raden, op zondag gaan we hier naar de mis. Het heeft absoluut niets van een sleur, het is elke keer een gezellige mis met heel veel volk en heel veel gezang. Perfect om de vele gebeurtenissen van de voorbije week te ordenen om dan vol goede moed aan de volgende week te kunnen beginnen.
De weg naar de kerk blijft echt elke keer plakken, Kaapstad is echt een stad met vele gezichten en contrasten. Je kan hier gerust in een deel van de stad lopen dat perfect Westers aanvoelt, en dan een wijk verder voel je je weer volledig in een andere wereld. Je hebt hier soms een weg met aan de ene kant prachtige villa’s en aan de andere kant van de weg (achter kilometers schrikdraad) een gigantisch grote township, een wereld van verschil gescheiden door wat asfalt... Deze mensen hebben echt hulp nodig, maar die bereikt hen amper doordat het er veel te gevaarlijk is. Wij kunnen ons als blanke amper in deze wijken begeven, toch hebben we het voorrecht Father Rohan te kennen. Hij is zelf nog parochiepriester geweest van een heel grote township en is nu parochiepriester van Lentegeur, dit biedt dus veiligheid voor ons.
Toch zijn soms zelfs priesters hier niet meer veilig, Rohan vertelde ons vandaag dat twee van zijn collega’s deze week in Durban en Johannesburg zijn neergestoken... de criminaliteit is hier echt een groot groot probleem. Dit oplossen zal een werk van jaren zijn, toch is het ironisch dat dit probleem ook heel veel jobs creeert. Denk maar aan de duizenden veiligheidsagenten die hier dagelijks een oogje in het zeil houden...
Na de mis helpen we het collectegeld te tellen (de ideale manier om alle centjes van een vreemde munt te leren kennen) en gaan we richting het huis van de Weitz familie. Grotere gastvrijheid dan bij deze mensen kun je niet hebben, we schuiven aan voor een heerlijk maal en genieten van onze zondagsrust. In de middag besluiten we om Slumdog Millionaire te gaan bekijken, een klepper van formaat.
We gaan ons niet echt bezighouden met filmrecensies maar moeten toegeven dat deze film echt goed is, je krijgt er een dubbel gevoel van; mooi maar wrang tegelijkertijd.
De scenes van sloppenwijken zijn wat erger dan wat je hier ziet (of hoe het toch blijkbaar altijd nog dat tikkeltje erger kan zijn) maar de realiteit is toch dezelfde. Ook leven honderduizenden/miljoenen mensen hier in een armoede die wij ons in Belgie amper kunnen voorstellen. Het gelaat van de ander kan je soms zo vasthouden, zo ook het gelaat van de vele bedelaars, verkopers, kinderen langs de straten, ....die aan de andere kant van Kaapstad zijn. Beelden die we voorheen enkel van op de televisie kenden spelen zich hier soms gewoon voor ons af, een koud bad in de realiteit.
zaterdag 7 maart 2009
Dag 27. Zaterdag 7 maart. Een ijsje met gevolgen...
Omdat we stilaan doorhebben dat het hier veel rapper vooruitgaat dan we ooit konden denken, en er hier zoveel te bezoeken/beleven is, proberen we onze vrije dagen vol te zetten met toeristische uitjes. Het is echt ongelooflijk hoeveel er hier te bezoeken valt in de Westkaap, na drie maanden zullen we waarschijnlijk nog maar een fractie gezien hebben van de vele fantastische plaatsen die Zuid-Afrika rijk is.
Vandaag stonden we vroeg op om op tijd in Kaapstad te zijn, zo konden we nog iets bezoeken voor het te warm wordt. We komen aan in het station en kuieren wat tussen de sfeervolle Kaapse markten die hier overal op zaterdag zijn. Dan besluiten we dat we onze historische kennis over Zuid-Afrika wat moeten bijschaven; op naar het Castle dus. Hier vind je alles over het ontstaan en de evolutie van Zuid-Afrika, interessant maar dan al was het veel te warm. In plaats van aandachtig de informatieteksten te lezen wandelen we van ventilator naar ventilator. We genieten nog van wat uitzichten op de stad en hebben er dan wel genoeg van. Richting Bo’Kaap dan maar!
Op weg ademen we de stadslucht met gretigheid in, de sfeer die hier hangt is za-lig. Overal zijn kraampjes, markten, afrikaanse dansers en zangers, chaotisch wegverkeer, roepende taxichauffeurs enz enzo... we zijn het allemaal al zo gewoon dat we ons laten meevoeren op het ritme van de stad. Eenmaal in Bo’Kaap zien we een van de pareltjes van Kaapstad, op de heuvel naast Lions head vind je een gemeenschap van Maleisische mensen die allemaal in kleurige huisjes wonen. Het is er rustig en heel erg mooi; rode, blauwe, groene, oranje, ... huisjes staan naast elkaar en de mensen hangen rustig rond op straat.
Na ons uitje in de stad willen we wel weer eens genieten van het strand. Omdat we vorige keer een strand gevonden hadden waar vooral de locals naartoe gaan (en we daar wel van houden, bij de locals zijn) nemen we opnieuw de trein naar Fishoek.
Blijkbaar moeten we deze zaterdag niet betalen want we gaan gewoon voorbij de kaartjiesbalie. Een uur later liggen we te liggen, mag ook wel eens he. Na vier weken onophoudelijk nieuwe prikkels ontvangen sluiten we even de ogen en genieten van het geluid van de golven, het zonnetje en een ijsje.
Met ons laatste geld (we nemen hier nooit veel geld mee, jeweetwel diefstal enz.) kopen we een ijsje en wandelen we naar het station. In volle overtuiging dat we de trein niet meer moeten betalen komen we toe en merken we dat we wel moeten betalen, help!
We leggen onze situatie uit maar kunnen op geen begrip rekenen bij de security. Dan maar illegaal reizen zeker.. Via een weggetje geraken we toch op het perron en stappen in een overvolle trein. Doordat we geen kaartje hebben moeten we noodgedwongen in derde klas reizen... iets wat ons door iedereen afgeraden was. We nemen plaats op de harde banken en merken dat we echt de enige blanken zijn. Overal worden we aangestaard door zwarten en kleurlingen die waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien hebben in derde klas ofzo (ze keken alleszinds met zo een blik). We gedragen ons zo onopvallend mogelijk en zetten onze gsm op stil ,we voelden ons immers niet echt op ons gemak maar vinden het toch een hele ervaring om hier te zitten. Tijdens de rit zien we wat passagiers met elkaar op de vuist gaan, zien we kinderen die spuugen op de veiligheidsagenten en zien/horen we vooral een groepje Afrikanen dat begint te zingen en dansen in een overvolle wagon (ouwch en waaw!) Ze zingen 45 minuten lang een ritmisch treurig en toch levendig lied in het Xhosa, en taal die hier veel door de zwarte Afrikanen gesproken wordt en waarvan het klikken van de tong verschillende betekenissen heeft.
Na een wilde rit stappen we uit, kijken even naar elkaar en vragen op hetzelfde moment; heb je dat ook allemaal gezien?
Nu gaan we nog genieten van een braai. Vraag van een miljoen rand; de hoeveelste is dit al?
Omdat we stilaan doorhebben dat het hier veel rapper vooruitgaat dan we ooit konden denken, en er hier zoveel te bezoeken/beleven is, proberen we onze vrije dagen vol te zetten met toeristische uitjes. Het is echt ongelooflijk hoeveel er hier te bezoeken valt in de Westkaap, na drie maanden zullen we waarschijnlijk nog maar een fractie gezien hebben van de vele fantastische plaatsen die Zuid-Afrika rijk is.
Vandaag stonden we vroeg op om op tijd in Kaapstad te zijn, zo konden we nog iets bezoeken voor het te warm wordt. We komen aan in het station en kuieren wat tussen de sfeervolle Kaapse markten die hier overal op zaterdag zijn. Dan besluiten we dat we onze historische kennis over Zuid-Afrika wat moeten bijschaven; op naar het Castle dus. Hier vind je alles over het ontstaan en de evolutie van Zuid-Afrika, interessant maar dan al was het veel te warm. In plaats van aandachtig de informatieteksten te lezen wandelen we van ventilator naar ventilator. We genieten nog van wat uitzichten op de stad en hebben er dan wel genoeg van. Richting Bo’Kaap dan maar!
Op weg ademen we de stadslucht met gretigheid in, de sfeer die hier hangt is za-lig. Overal zijn kraampjes, markten, afrikaanse dansers en zangers, chaotisch wegverkeer, roepende taxichauffeurs enz enzo... we zijn het allemaal al zo gewoon dat we ons laten meevoeren op het ritme van de stad. Eenmaal in Bo’Kaap zien we een van de pareltjes van Kaapstad, op de heuvel naast Lions head vind je een gemeenschap van Maleisische mensen die allemaal in kleurige huisjes wonen. Het is er rustig en heel erg mooi; rode, blauwe, groene, oranje, ... huisjes staan naast elkaar en de mensen hangen rustig rond op straat.
Na ons uitje in de stad willen we wel weer eens genieten van het strand. Omdat we vorige keer een strand gevonden hadden waar vooral de locals naartoe gaan (en we daar wel van houden, bij de locals zijn) nemen we opnieuw de trein naar Fishoek.
Blijkbaar moeten we deze zaterdag niet betalen want we gaan gewoon voorbij de kaartjiesbalie. Een uur later liggen we te liggen, mag ook wel eens he. Na vier weken onophoudelijk nieuwe prikkels ontvangen sluiten we even de ogen en genieten van het geluid van de golven, het zonnetje en een ijsje.
Met ons laatste geld (we nemen hier nooit veel geld mee, jeweetwel diefstal enz.) kopen we een ijsje en wandelen we naar het station. In volle overtuiging dat we de trein niet meer moeten betalen komen we toe en merken we dat we wel moeten betalen, help!
We leggen onze situatie uit maar kunnen op geen begrip rekenen bij de security. Dan maar illegaal reizen zeker.. Via een weggetje geraken we toch op het perron en stappen in een overvolle trein. Doordat we geen kaartje hebben moeten we noodgedwongen in derde klas reizen... iets wat ons door iedereen afgeraden was. We nemen plaats op de harde banken en merken dat we echt de enige blanken zijn. Overal worden we aangestaard door zwarten en kleurlingen die waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien hebben in derde klas ofzo (ze keken alleszinds met zo een blik). We gedragen ons zo onopvallend mogelijk en zetten onze gsm op stil ,we voelden ons immers niet echt op ons gemak maar vinden het toch een hele ervaring om hier te zitten. Tijdens de rit zien we wat passagiers met elkaar op de vuist gaan, zien we kinderen die spuugen op de veiligheidsagenten en zien/horen we vooral een groepje Afrikanen dat begint te zingen en dansen in een overvolle wagon (ouwch en waaw!) Ze zingen 45 minuten lang een ritmisch treurig en toch levendig lied in het Xhosa, en taal die hier veel door de zwarte Afrikanen gesproken wordt en waarvan het klikken van de tong verschillende betekenissen heeft.
Na een wilde rit stappen we uit, kijken even naar elkaar en vragen op hetzelfde moment; heb je dat ook allemaal gezien?
Nu gaan we nog genieten van een braai. Vraag van een miljoen rand; de hoeveelste is dit al?
vrijdag 6 maart 2009
Dag 26. Vrijdag 6 maart – How can we teach while the class is ‘burning’?
Vandaag was het zowaar nog warmer dan gisteren... Onder een genadeloze zon vertrokken we naar school voor de laatste schooldag van deze week. De vrijdag hebben we gelukkig vroeger gedaan dus we zien het nog wel zitten om even les te geven in 40graden... Toch blijft het echt warm, al die kinderen in een klas, zonder airco natuurlijk, met weinig ventilatie en nog steeds die lange broek en dat hemd met lange mouwen....zelfs de oude houten tafeltjes in de klas kreunen onder de hitte. Toch moeten wij niet klagen, deze leerlingen moeten nog eens hun blazer aandoen..Zelfs in deze warmte is er geen sprake van het uniform te verwaarlozen.
De lessen Frans van Jonathan gaan ondertussen goed, toch is het moeilijk om de juiste klanken te krijgen. Sommige leerlingen hebben al moeite om deftig Engels en Afrikaans te spreken, laat staan Frans natuurlijk... Toch kunnen ze zichzelf al voorstellen en iets over hun familie vertellen, toch al heel wat voor hen. De lessen godsdienst zijn niet alleen een verrijking voor de leerlingen, het is gewoon interessant om een mini interreligieuze dialoog in de klas te voeren. Voor Engels geeft hij vaak nog les samen met een andere leerkracht, omdat de leerlingen zo meer spreekoefeningen kunnen doen.
Steven legt zich toe op lessen wiskunde, afgewisseld met lessen aardrijkskunde(maar dat is hier een keuzevak, veel hebben ze het dus niet) en wat lessen fysica. Toch is het opmerkelijk om te zien dat het niveau van fysica hoger ligt dan in Belgie. Dit in groot contrast met de andere vakken, waar we meer de indruk hebben dat ze twee jaar achterop liggen...
Na onze (martelmartelveeltewarme)lessen hadden we afgesproken met een Belgische vrouw,Germaine(die zowat verliefd geworden is op dit land) en haar dochter ,Lieselot. Gezellig om wat te praten over ons Zuid-Afrikaans avontuur. Ze vertelde ons dat ze de dag ervoor net ontsnapt zijn aan een bosbrand, het huis net achter dat van hen is wel uitgebrand..De bosbranden zijn hier het gespreksonderwerp..de kranten staan er vol van. We zien hier soms een blushelicopter overvliegen, met zo’n warmte is het eigenlijk niet verwonderlijk dat daar miserie van komt.
Een speciale vermelding aan Gigi, baie dankie!
Vandaag was het zowaar nog warmer dan gisteren... Onder een genadeloze zon vertrokken we naar school voor de laatste schooldag van deze week. De vrijdag hebben we gelukkig vroeger gedaan dus we zien het nog wel zitten om even les te geven in 40graden... Toch blijft het echt warm, al die kinderen in een klas, zonder airco natuurlijk, met weinig ventilatie en nog steeds die lange broek en dat hemd met lange mouwen....zelfs de oude houten tafeltjes in de klas kreunen onder de hitte. Toch moeten wij niet klagen, deze leerlingen moeten nog eens hun blazer aandoen..Zelfs in deze warmte is er geen sprake van het uniform te verwaarlozen.
De lessen Frans van Jonathan gaan ondertussen goed, toch is het moeilijk om de juiste klanken te krijgen. Sommige leerlingen hebben al moeite om deftig Engels en Afrikaans te spreken, laat staan Frans natuurlijk... Toch kunnen ze zichzelf al voorstellen en iets over hun familie vertellen, toch al heel wat voor hen. De lessen godsdienst zijn niet alleen een verrijking voor de leerlingen, het is gewoon interessant om een mini interreligieuze dialoog in de klas te voeren. Voor Engels geeft hij vaak nog les samen met een andere leerkracht, omdat de leerlingen zo meer spreekoefeningen kunnen doen.
Steven legt zich toe op lessen wiskunde, afgewisseld met lessen aardrijkskunde(maar dat is hier een keuzevak, veel hebben ze het dus niet) en wat lessen fysica. Toch is het opmerkelijk om te zien dat het niveau van fysica hoger ligt dan in Belgie. Dit in groot contrast met de andere vakken, waar we meer de indruk hebben dat ze twee jaar achterop liggen...
Na onze (martelmartelveeltewarme)lessen hadden we afgesproken met een Belgische vrouw,Germaine(die zowat verliefd geworden is op dit land) en haar dochter ,Lieselot. Gezellig om wat te praten over ons Zuid-Afrikaans avontuur. Ze vertelde ons dat ze de dag ervoor net ontsnapt zijn aan een bosbrand, het huis net achter dat van hen is wel uitgebrand..De bosbranden zijn hier het gespreksonderwerp..de kranten staan er vol van. We zien hier soms een blushelicopter overvliegen, met zo’n warmte is het eigenlijk niet verwonderlijk dat daar miserie van komt.
Een speciale vermelding aan Gigi, baie dankie!
donderdag 5 maart 2009
Dag 21.Zondag 1 maart “Music and Cheese”
Na een middag hard labeur waren we toe aan wat ontspanning en zoals gepland gingen we dus naar Kirstenbosch. We werden er opgewacht door E.J. van Jaarsveld, head research en organisator van de kirstenbosch optreden; we hadden weer eens geluk, een echte kenner(google hem maar eens). Zonder probleem loodste hij ons gratis naar binnen en laat ons plaatsnemen op de pelouse tussen de vele concertgangers. Hij nodigt ons ondertussen ook uit om later eens een begeleid bezoek aan zijn ‘tuintje’ te doen, driewerf hoera! We kijken en luisteren geboeid naar een optreden van een Afrikaanse groep uit Johannesburg – waarvan de naam ons nu ontsnapt – en genieten van de achtergrond( de tafelberg), het publiek dat spontaan begint te dansen en van de kaasgeur van de vele blote voeten... Na twee uurtjes de cultuurmens uit te hangen gaan we naar huis en werken we nog wat voort. Wanneer we willen slapen horen we in de verte geweerschoten, we verschieten niet meer zo erg als de eerste keer maar kijken toch even raar op. Ze vertellen ons hier dat het wel vaker gebeurt, taxic hauffeurs schieten blijkbaar op elkaars banden uit pure rivaliteit...absurdistan!
Dag 22-23-24. ma 2 maart – di 3 maart – woe4 maart “We don’t need more faeces on the wall”
Vandaag begint onze vierde week op Groote Schuur high school, we voelen ons stilletjesaan echt deel van het geheel. De eerste twee uur kunnen we weinig doen aangezien de leerlingen dan hun toetsen maken, maar als leraar moet je hier heel de dag op school zijn( ook al moet je een uurtje niet lesgeven). Ze wilden een uitzondering voor ons maken maar we besloten dat het beter is om gewoon helemaal in het systeem mee te draaien, we gebruiken de ‘vrije’ tijd dan maar nuttig en bereiden enkele lessen voor.
We krijgen ondertussen ook goed zicht op de problemen die deze school heeft. Een voorbeeld; vele leerlingen kunnen absoluut niet leren voor hun toets, terwijl anderen het niet willen doen(daar zit het weer wel voor iets tussen). De leerkrachten laten ons alvast weten dat slechts 30% voor een toets slaagt.
Dan zijn er nog elke dag incidenten met probleemleerlingen. Zo hoor je af en toe problemen met leerlingen die aan de drugs zitten, of die op de vuist gaan met elkaar of die zich gewoon niet kunnen gedragen (feaces op de wc muren smeren enz..) Waar je in Belgie al lang voor uit een school zou vliegen krijg je hier een zware berisping voor. Toch zijn ze niet mals met drugs, dan vlieg je eruit.
Elke keer als een leerling zich misdraagt hoor je uit welke situatie hij komt, vaak echt schrijnend. De school probeert hier geen rekening mee te houden bij overtredingen, maar soms is het hart toch groter dan het verstand.. helaas misbruiken veel leerlingen dit ook. We worden elke keer betrokken bij zo’n geval, ze willen vaak onze mening horen want soms kunnen we als halve outsider de zaken anders bekijken. Toch is een oordeel vellen niet meteen makkelijk...
Maandagavond zijn we dan samen met Father Rohan een avondlijke trip in Kaapstad gaan doen. We zijn eerst gaan genieten van twee magnifieke uitzichten op de stad, eerst vanop de flank van de tafelberg en dan vanop Lions head, daar kon je de de zon zien zakken terwijl enkele boten wegvoeren uit de haven. Ook zag je robbeneiland liggen, dat wel roze leek door de prachtige zonsondergang. Daarna gingen we weer naar het Belgisch restaurant, we genoten van een Duvel, Westmalle Trippel en een Orvalleke...ok we kunnen er weer tegenaan!
Dag 25. Donderdag 5 maart – “Cape town is burning”
Vandaag moesten we een klas uit grade 9 begeleiden die op uitstap ging naar het Holocaust museum in Kaapstad, een veel groter avontuur dan een schoolreisje in Belgie zo bleek achteraf!
Om 8 uur was het verzamelen geblazen aan de schoolpoort, daar wachtten de busjes op ons om ons naar het centrum te voeren. Geen mooie autobussen maar kleine taxibusjes die je hier overal ziet rijden tussen de auto’s. We hadden ze al veel zien rijden maar hadden het nog nooit aanegdurfd om erin te stappen, wilde verhalen over diefstal en auto-ongelukken met taxi’s doen hier de ronde...achja, met onze leerlingen erbij voelden we ons veilig.
We stappen in en beginnen aan een helse rit door het drukke ochtendverkeer, hels omdat het om 8uur s’ochtends al extreem warm was, (vanaf vandaag hebben we hier namelijk te maken met een hittegolf...) en omdat onze chauffeur vrolijk slalomde tussen de vele auto’s. Van autorijden geen sprake, noem het eerder rushen/slalommen/..., deze chauffeurs zijn ervaren bestuurders, zoveel is zeker.
Een halfuur en een lekke band verder staan we aan het holocaust museum. Gelukkig hebben ze hier airco zodat we in een frisse omgeving dit museum kunnen bezoeken. Het museum zelf is wat kleiner dan de dossinkazerne in Mechelen maar de uitleg is zeer goed, we merken dat veel van onze leerlingen voor het eerst iets over de Holocaust horen.Het is ook heel interessant voor ons omdat een deel van de uitleg over apartheid gaat, we luisteren aandachtig mee.
Na het bezoek trekken we het drukke centrum in, met 60 leerlingen en een temperatuur van zeker meer dan 40graden besterven we het (bijna). Het centrum is nog warmer dan de rest van de stad omdat de warmte vastgehouden word door de tafelberg die er als een kom omheen ligt... onze leerlingen lijken geen druppel te zweten, wij zwemmen zowat in ons zweet! Rond 14 u. beginnen we aan de terugweg, en net toen we dachten dat de chauffeur niet wilder kon rijden dan in het heengaan blijkt hij nog wat meer in petto te hebben. Doodleuk begint hij te racen tegen een ander busje, met wat zwoele muziek en meedansende leerlingen voelen we ons toch nog enigzinds op ons gemak, maar toch... nog een lesje Frans geven en dan richting huis.
Wanneer we thuiskomen horen we het nieuws van de dag, Cape Town is burning! Blijkbaar is het hier overal extreem warm en schieten de struiken in brand...We dachten dat het smog was die over de stad hing, het is dus rook. Op vele plaatsen rondom de stad woeden er brandjes, gelukkig heel ver van ons.
We beloven ook nog wat foto’s te posten, maar het internet is hier heeeeeeeel traag...
Na een middag hard labeur waren we toe aan wat ontspanning en zoals gepland gingen we dus naar Kirstenbosch. We werden er opgewacht door E.J. van Jaarsveld, head research en organisator van de kirstenbosch optreden; we hadden weer eens geluk, een echte kenner(google hem maar eens). Zonder probleem loodste hij ons gratis naar binnen en laat ons plaatsnemen op de pelouse tussen de vele concertgangers. Hij nodigt ons ondertussen ook uit om later eens een begeleid bezoek aan zijn ‘tuintje’ te doen, driewerf hoera! We kijken en luisteren geboeid naar een optreden van een Afrikaanse groep uit Johannesburg – waarvan de naam ons nu ontsnapt – en genieten van de achtergrond( de tafelberg), het publiek dat spontaan begint te dansen en van de kaasgeur van de vele blote voeten... Na twee uurtjes de cultuurmens uit te hangen gaan we naar huis en werken we nog wat voort. Wanneer we willen slapen horen we in de verte geweerschoten, we verschieten niet meer zo erg als de eerste keer maar kijken toch even raar op. Ze vertellen ons hier dat het wel vaker gebeurt, taxic hauffeurs schieten blijkbaar op elkaars banden uit pure rivaliteit...absurdistan!
Dag 22-23-24. ma 2 maart – di 3 maart – woe4 maart “We don’t need more faeces on the wall”
Vandaag begint onze vierde week op Groote Schuur high school, we voelen ons stilletjesaan echt deel van het geheel. De eerste twee uur kunnen we weinig doen aangezien de leerlingen dan hun toetsen maken, maar als leraar moet je hier heel de dag op school zijn( ook al moet je een uurtje niet lesgeven). Ze wilden een uitzondering voor ons maken maar we besloten dat het beter is om gewoon helemaal in het systeem mee te draaien, we gebruiken de ‘vrije’ tijd dan maar nuttig en bereiden enkele lessen voor.
We krijgen ondertussen ook goed zicht op de problemen die deze school heeft. Een voorbeeld; vele leerlingen kunnen absoluut niet leren voor hun toets, terwijl anderen het niet willen doen(daar zit het weer wel voor iets tussen). De leerkrachten laten ons alvast weten dat slechts 30% voor een toets slaagt.
Dan zijn er nog elke dag incidenten met probleemleerlingen. Zo hoor je af en toe problemen met leerlingen die aan de drugs zitten, of die op de vuist gaan met elkaar of die zich gewoon niet kunnen gedragen (feaces op de wc muren smeren enz..) Waar je in Belgie al lang voor uit een school zou vliegen krijg je hier een zware berisping voor. Toch zijn ze niet mals met drugs, dan vlieg je eruit.
Elke keer als een leerling zich misdraagt hoor je uit welke situatie hij komt, vaak echt schrijnend. De school probeert hier geen rekening mee te houden bij overtredingen, maar soms is het hart toch groter dan het verstand.. helaas misbruiken veel leerlingen dit ook. We worden elke keer betrokken bij zo’n geval, ze willen vaak onze mening horen want soms kunnen we als halve outsider de zaken anders bekijken. Toch is een oordeel vellen niet meteen makkelijk...
Maandagavond zijn we dan samen met Father Rohan een avondlijke trip in Kaapstad gaan doen. We zijn eerst gaan genieten van twee magnifieke uitzichten op de stad, eerst vanop de flank van de tafelberg en dan vanop Lions head, daar kon je de de zon zien zakken terwijl enkele boten wegvoeren uit de haven. Ook zag je robbeneiland liggen, dat wel roze leek door de prachtige zonsondergang. Daarna gingen we weer naar het Belgisch restaurant, we genoten van een Duvel, Westmalle Trippel en een Orvalleke...ok we kunnen er weer tegenaan!
Dag 25. Donderdag 5 maart – “Cape town is burning”
Vandaag moesten we een klas uit grade 9 begeleiden die op uitstap ging naar het Holocaust museum in Kaapstad, een veel groter avontuur dan een schoolreisje in Belgie zo bleek achteraf!
Om 8 uur was het verzamelen geblazen aan de schoolpoort, daar wachtten de busjes op ons om ons naar het centrum te voeren. Geen mooie autobussen maar kleine taxibusjes die je hier overal ziet rijden tussen de auto’s. We hadden ze al veel zien rijden maar hadden het nog nooit aanegdurfd om erin te stappen, wilde verhalen over diefstal en auto-ongelukken met taxi’s doen hier de ronde...achja, met onze leerlingen erbij voelden we ons veilig.
We stappen in en beginnen aan een helse rit door het drukke ochtendverkeer, hels omdat het om 8uur s’ochtends al extreem warm was, (vanaf vandaag hebben we hier namelijk te maken met een hittegolf...) en omdat onze chauffeur vrolijk slalomde tussen de vele auto’s. Van autorijden geen sprake, noem het eerder rushen/slalommen/..., deze chauffeurs zijn ervaren bestuurders, zoveel is zeker.
Een halfuur en een lekke band verder staan we aan het holocaust museum. Gelukkig hebben ze hier airco zodat we in een frisse omgeving dit museum kunnen bezoeken. Het museum zelf is wat kleiner dan de dossinkazerne in Mechelen maar de uitleg is zeer goed, we merken dat veel van onze leerlingen voor het eerst iets over de Holocaust horen.Het is ook heel interessant voor ons omdat een deel van de uitleg over apartheid gaat, we luisteren aandachtig mee.
Na het bezoek trekken we het drukke centrum in, met 60 leerlingen en een temperatuur van zeker meer dan 40graden besterven we het (bijna). Het centrum is nog warmer dan de rest van de stad omdat de warmte vastgehouden word door de tafelberg die er als een kom omheen ligt... onze leerlingen lijken geen druppel te zweten, wij zwemmen zowat in ons zweet! Rond 14 u. beginnen we aan de terugweg, en net toen we dachten dat de chauffeur niet wilder kon rijden dan in het heengaan blijkt hij nog wat meer in petto te hebben. Doodleuk begint hij te racen tegen een ander busje, met wat zwoele muziek en meedansende leerlingen voelen we ons toch nog enigzinds op ons gemak, maar toch... nog een lesje Frans geven en dan richting huis.
Wanneer we thuiskomen horen we het nieuws van de dag, Cape Town is burning! Blijkbaar is het hier overal extreem warm en schieten de struiken in brand...We dachten dat het smog was die over de stad hing, het is dus rook. Op vele plaatsen rondom de stad woeden er brandjes, gelukkig heel ver van ons.
We beloven ook nog wat foto’s te posten, maar het internet is hier heeeeeeeel traag...
zondag 1 maart 2009
dag 15-19: Addicted to work
Op school gaat alles goed, we hadden het deze week zodanig druk met lessen geven en maken dat we de kans niet kregen om iets te posten. Naast onze lessen die we geven doen we elk nog een pak extra schoolwerk: zo bewaken we de strafstudie, hebben we een paar projecten op school, geven we bijles aan kinderen uit de townships,... . Deze week zijn we gaan kijken naar een voorstelling van Grease waaraan de leerlingen uit grade 10 zes maanden gewerkt hebben en dat kon je er aan zien! Het ritme dat die kinderen hebben is onvoorspelbaar. Minutenlang swingen ze en schudden ze bewegingen uit de mouw waar zelfs John Travolta niet aan kan tippen. De volgende dag echter hoorden we op school dat de hoofdrolspeler onder invloed van drugs op school was, hij gebruikt de populaire drug `tik` waar soms hele townshipgemeenschappen aan tenonder gaan. Het is hier echt een probleem aan het worden, zoveel is zeker. Het is heel goedkoop en overal te vinden... Vele leerlingen worden ervan verdacht het te gebruiken.
Volgende week is het toetsenweek, dat wil zeggen dat ze tijdens de eerste twee uur twee toetsen krijgen. Daarna hebben ze de 7 normale lestijden (wel ingekort tot 35 min). Ook hebben we donderdag een excursie die we moeten begeleiden, we gaan naar een holocaust-museum.
Donderdag gingen we met enkele collega`s naar het plaatselijke carnaval. Het was alsof we op een mixomatose van `feest in het park`, `dranouter` en een heel klein beetje `werchter` toekwamen. Overal vond je kraampjes die ze mooi gerankschikt hadden volgens land. Jammer genoeg is Belgie misschien teveel bezig met kibbelen: we vonden geen kraampje van Belgie, dus we besloten om ons bij de Noorderburen te nestelen. Wat bitterballen en Hollands bier (ja we weten het...). Een geslaagde avond.
dag 19-20-21: the mussels from `onrussels`...
Na een week hard labeur keken we echt wel uit naar het weekend. Na het laatste belsignaal( dat hier echt nooit op tijd afgaat) pakten we vlug onze zak en gingen richting Onrus. Ons gastgezin had ons namelijk uitgenodigd om een weekend puur natuur te leven; wij zegden geen nee!
De tocht begon met de gekende zichten.. townships, townships, townships...Kinderen voetballen langs de autosnelweg terwijl de ouders zich met het (over)leven bezighouden.
Langzaam reden we uit Kaapstad richting de hottentot mountains, hier geen hottentottententententoonstelling maar wel een prachtige reeks bergen en een overweldigende natuur. Hier vind je de vele wijnboeren en fruittelers die de streek rijk is. We rijden van het ene prachtige uitzicht in het andere terwijl onze ogen verzadigd raken door de schoonheid. Je kan het echt niet voor mogelijk houden hoe mooi het hier soms is... Een vleugje provence, schotse highlands, Haspengouw, ... allemaal samen in een streek.De schoonheid van de natuur contrasteert met de ellende van de stad, zoveel is zeker.
We stoppen even bij een appelteler om vers appelsap te drinken en rijden verder tot in Onrus; een charmant plaatsje naast de Indische Oceaan met aan de ene kant uizicht op de bergen en aan de andere kant de zee (inderdaad, prachtig). We besluiten om onmiddelijk in de zee te springen maar lang blijven we er toch niet in; koud water doet ons naar adem snakken!
Gelukkig is de zon daar weer om ons warm te houden, zodat we opgewarmd terug naar het huisje kunnen.
Daar genieten we van een pure zonsondergang, een glas fonkelwijn en een braai...
De volgende dag staan we al vroeg op, we hebben een druk schema vandaag. We beginnen de dag met een spelletje mosselen vangen. Op een idyllisch strand vind je hele groepen mosselen enkele centimeters onder het zand; we wroeten dat het een lieve lust is en vinden er 150 (meer mogen we niet vangen om de populatie in stand te houden.). Dit zijn geen zwarte maar witte mosselen. Baie lekker!
Daarna trekken we vlug een wetsuit aan om te gaan snorkelen in een kleine lagune. Onze opdracht is simpel; vang zoveel kreeften als mogelijk. Eenmaal in het water staan we verbluft van de schoonheid van de onderwaterwereld. Onze ogen kijken alle kanten uit en zien kleurrijke anemonen, prachtige rotspartijen, vissen in alle kleuren, kreeften, kleine ongevaarlijke haaien, enz enz... National geographic maar dan in het echt, laat die tv maar uit!
We vangen 7 kreeften en besluiten om ze onmiddelijk te koken, waar je in Belgie een fortuin voor betaalt haal je hier gewoon recht uit de zee op je bord... En dat hebben vele arme mensen hier begrepen; dagelijks plunderen ze de hele zeebodem en halen er alles uit. Zo overschrijden ze de toegelaten hoeveelheid van 5 kreeften per persoon en vissen zelfs op parelhoen (een lekkernij - google maar eens) en verstoren zo het ecosysteem.. maar die mensen moeten eten.. moeilijke dilemma's allemaal.
Daarna bezoeken we Hermanus en zien de vele plaatsen waar in juli-september de walvissen komen paren. Helaas zien we buiten enkele zeehonden geen enkel zeedier, al hadden we dat wel verwacht.
We kuisen s' avonds onze mosselen en eten ze op, wat wil je meer hebben?
Op zondag moeten we op tijd terug naar huis, we moeten nog een aantal lessen voorbereiden en willen 's avonds zeker naar de optredens in Kirstenbosch botanical gardens, op tijd vertrekken dus.
Ons gastgezin verzekert ons dat we zullen genieten van de autorit, onze nieuwsgierigheid is gewekt! We rijden kilometers langs de kustlijn en zien een azuurblauwe zee met metershoge golven waar de wind prachtig mee speelt; schuim spat alle kanten op. We zien Kaap de Goede Hoop in de verte en rijden langs ongerepte plaatsen natuur. Hectares fijnbos maken het plaatje compleet. Fijnbos is een unieke plantensoort die je enkel in deze streek vindt, en eenmaal in de twintig jaar steekt het zichzelf in brand om de zaadjes overal te verspreiden. Zo zien we dus afgebrande stukken land waar kleine roze bloemen op groeien.. bijzonder...
Ondertussen blokkeren enkele bavianen de weg en storen we een koppeltje dat dacht helemaal alleen op dat plekje te kunnen genieten van de fauna en flora...sorry guys!
We duiken in een rivier waarvan het water zelfs drinkbaar is... Het woord idyllisch is echt een understatement voor wat we allemaal zien. Jammer, moeten nu echt wel naar huis.
Onder een temperatuur van 35 graden werken we ondertussen voort aan ons schoolwerk, wat kan het leven soms hard zijn he?!
Op school gaat alles goed, we hadden het deze week zodanig druk met lessen geven en maken dat we de kans niet kregen om iets te posten. Naast onze lessen die we geven doen we elk nog een pak extra schoolwerk: zo bewaken we de strafstudie, hebben we een paar projecten op school, geven we bijles aan kinderen uit de townships,... . Deze week zijn we gaan kijken naar een voorstelling van Grease waaraan de leerlingen uit grade 10 zes maanden gewerkt hebben en dat kon je er aan zien! Het ritme dat die kinderen hebben is onvoorspelbaar. Minutenlang swingen ze en schudden ze bewegingen uit de mouw waar zelfs John Travolta niet aan kan tippen. De volgende dag echter hoorden we op school dat de hoofdrolspeler onder invloed van drugs op school was, hij gebruikt de populaire drug `tik` waar soms hele townshipgemeenschappen aan tenonder gaan. Het is hier echt een probleem aan het worden, zoveel is zeker. Het is heel goedkoop en overal te vinden... Vele leerlingen worden ervan verdacht het te gebruiken.
Volgende week is het toetsenweek, dat wil zeggen dat ze tijdens de eerste twee uur twee toetsen krijgen. Daarna hebben ze de 7 normale lestijden (wel ingekort tot 35 min). Ook hebben we donderdag een excursie die we moeten begeleiden, we gaan naar een holocaust-museum.
Donderdag gingen we met enkele collega`s naar het plaatselijke carnaval. Het was alsof we op een mixomatose van `feest in het park`, `dranouter` en een heel klein beetje `werchter` toekwamen. Overal vond je kraampjes die ze mooi gerankschikt hadden volgens land. Jammer genoeg is Belgie misschien teveel bezig met kibbelen: we vonden geen kraampje van Belgie, dus we besloten om ons bij de Noorderburen te nestelen. Wat bitterballen en Hollands bier (ja we weten het...). Een geslaagde avond.
dag 19-20-21: the mussels from `onrussels`...
Na een week hard labeur keken we echt wel uit naar het weekend. Na het laatste belsignaal( dat hier echt nooit op tijd afgaat) pakten we vlug onze zak en gingen richting Onrus. Ons gastgezin had ons namelijk uitgenodigd om een weekend puur natuur te leven; wij zegden geen nee!
De tocht begon met de gekende zichten.. townships, townships, townships...Kinderen voetballen langs de autosnelweg terwijl de ouders zich met het (over)leven bezighouden.
Langzaam reden we uit Kaapstad richting de hottentot mountains, hier geen hottentottententententoonstelling maar wel een prachtige reeks bergen en een overweldigende natuur. Hier vind je de vele wijnboeren en fruittelers die de streek rijk is. We rijden van het ene prachtige uitzicht in het andere terwijl onze ogen verzadigd raken door de schoonheid. Je kan het echt niet voor mogelijk houden hoe mooi het hier soms is... Een vleugje provence, schotse highlands, Haspengouw, ... allemaal samen in een streek.De schoonheid van de natuur contrasteert met de ellende van de stad, zoveel is zeker.
We stoppen even bij een appelteler om vers appelsap te drinken en rijden verder tot in Onrus; een charmant plaatsje naast de Indische Oceaan met aan de ene kant uizicht op de bergen en aan de andere kant de zee (inderdaad, prachtig). We besluiten om onmiddelijk in de zee te springen maar lang blijven we er toch niet in; koud water doet ons naar adem snakken!
Gelukkig is de zon daar weer om ons warm te houden, zodat we opgewarmd terug naar het huisje kunnen.
Daar genieten we van een pure zonsondergang, een glas fonkelwijn en een braai...
De volgende dag staan we al vroeg op, we hebben een druk schema vandaag. We beginnen de dag met een spelletje mosselen vangen. Op een idyllisch strand vind je hele groepen mosselen enkele centimeters onder het zand; we wroeten dat het een lieve lust is en vinden er 150 (meer mogen we niet vangen om de populatie in stand te houden.). Dit zijn geen zwarte maar witte mosselen. Baie lekker!
Daarna trekken we vlug een wetsuit aan om te gaan snorkelen in een kleine lagune. Onze opdracht is simpel; vang zoveel kreeften als mogelijk. Eenmaal in het water staan we verbluft van de schoonheid van de onderwaterwereld. Onze ogen kijken alle kanten uit en zien kleurrijke anemonen, prachtige rotspartijen, vissen in alle kleuren, kreeften, kleine ongevaarlijke haaien, enz enz... National geographic maar dan in het echt, laat die tv maar uit!
We vangen 7 kreeften en besluiten om ze onmiddelijk te koken, waar je in Belgie een fortuin voor betaalt haal je hier gewoon recht uit de zee op je bord... En dat hebben vele arme mensen hier begrepen; dagelijks plunderen ze de hele zeebodem en halen er alles uit. Zo overschrijden ze de toegelaten hoeveelheid van 5 kreeften per persoon en vissen zelfs op parelhoen (een lekkernij - google maar eens) en verstoren zo het ecosysteem.. maar die mensen moeten eten.. moeilijke dilemma's allemaal.
Daarna bezoeken we Hermanus en zien de vele plaatsen waar in juli-september de walvissen komen paren. Helaas zien we buiten enkele zeehonden geen enkel zeedier, al hadden we dat wel verwacht.
We kuisen s' avonds onze mosselen en eten ze op, wat wil je meer hebben?
Op zondag moeten we op tijd terug naar huis, we moeten nog een aantal lessen voorbereiden en willen 's avonds zeker naar de optredens in Kirstenbosch botanical gardens, op tijd vertrekken dus.
Ons gastgezin verzekert ons dat we zullen genieten van de autorit, onze nieuwsgierigheid is gewekt! We rijden kilometers langs de kustlijn en zien een azuurblauwe zee met metershoge golven waar de wind prachtig mee speelt; schuim spat alle kanten op. We zien Kaap de Goede Hoop in de verte en rijden langs ongerepte plaatsen natuur. Hectares fijnbos maken het plaatje compleet. Fijnbos is een unieke plantensoort die je enkel in deze streek vindt, en eenmaal in de twintig jaar steekt het zichzelf in brand om de zaadjes overal te verspreiden. Zo zien we dus afgebrande stukken land waar kleine roze bloemen op groeien.. bijzonder...
Ondertussen blokkeren enkele bavianen de weg en storen we een koppeltje dat dacht helemaal alleen op dat plekje te kunnen genieten van de fauna en flora...sorry guys!
We duiken in een rivier waarvan het water zelfs drinkbaar is... Het woord idyllisch is echt een understatement voor wat we allemaal zien. Jammer, moeten nu echt wel naar huis.
Onder een temperatuur van 35 graden werken we ondertussen voort aan ons schoolwerk, wat kan het leven soms hard zijn he?!
Abonneren op:
Posts (Atom)
